- Wereld
- Buitenland
- Binnenland
- Sport nieuws
    - Voetbal nieuws
    - Formule 1 nieuws
    - Wielrennen
    - Ajax nieuws
    - Feyenoord nieuws
    - PSV nieuws
- Economie
- Wetenschap
- Showbiz/Media
- Computer nieuws
- Gaming nieuws
    - PS4 nieuws
    - Xbox One nieuws
- Hardware nieuws

Het welsprekende schepsel uit de roman staat ver af van Hollywoods stomme monster en is gevormd door de intieme kennis van de auteur over verlies en afwijzing

Tragedie markeerde bijna elk hoofdstuk van Mary Shelley's leven, en die pijn vond zijn weg naar haar beroemdste werk. Haar moeder, de pionierende feministe Mary Wollstonecraft, overleed enkele dagen na haar geboorte. Shelley leed later een bijna fatale miskraam en verloor drie van haar vier kinderen met de dichter Percy Bysshe Shelley op jonge leeftijd. Binnen enkele maanden pleegden zowel haar halfzus als Percy's eerste vrouw zelfmoord. Op vierentwintigjarige leeftijd werd ze weduwe.

Een gothic-klassieker geboren uit persoonlijk verdriet

Die herhaalde klappen helpen verklaren waarom lezers de ervaringen van de auteur al lang in verband brengen met de thema's van verlating, vooroordeel en ongebreidelde ambitie in de roman. Frankenstein heeft zijn culturele kracht meer dan twee eeuwen behouden omdat de centrale figuur vele interpretaties uitnodigt: rouw, wetenschappelijke overmoed, falend ouderschap en de schade die achteloze mannen aanrichten. Weinig andere negentiende-eeuwse boeken blijven zo sterk invloed uitoefenen op de populaire cultuur.

Het schepsel als zelfonderrichte filosoof

De Universal-film uit 1931 met Boris Karloff gaf de wereld het meest blijvende beeld van het monster: een houterige, onarticulaire figuur met bouten in zijn nek. Die vertolking wekt nog steeds sympathie, maar wijkt sterk af van het boek. Shelley's schepping begint zijn leven in de steek gelaten door zijn maker, Victor Frankenstein, die in afschuw terugdeinst voor wat hij heeft geschapen.

Aan zijn lot overgelaten leert het bijna twee meter lange wezen zichzelf overleven op planten, beheerst meerdere talen via gestolen boeken en ontwikkelt een verfijnde manier van spreken en denken. Hij toont nieuwsgierigheid, hoffelijkheid en een verlangen om anderen te helpen. Verre van een gedachteloze bruut beweegt hij zich met gratie en redeneert met de helderheid van een geleerde.

Afwijzing verandert onschuld in geweld

Het schepsel leert al snel dat zijn uiterlijk overal angst en geweld oproept. Hij bestudeert geschiedenis en literatuur om te begrijpen waarom verschil zulke haat veroorzaakt. Victor biedt geen enkele leiding of naam en verwijst naar zijn schepping alleen als "het" of erger. Die totale afwijzing leert het wezen wreedheid terug.

Zijn moorden komen voort uit die opgebouwde pijn, maar hij hoopt nog steeds op één daad van genade: een metgezel die hem zal accepteren. Victor begint het werk maar vernietigt de onafgemaakte partner, waardoor de laatste kans op gezelschap van het schepsel in duigen valt. Na Victor's dood heeft het wezen niets meer over, zelfs geen wraak, en besluit een einde aan zijn leven te maken op het arctische ijs.

Shelley's visie overleeft latere bewerkingen

Karloff's vertolking blijft iconisch, maar de naamloze outcast uit de roman draagt een scherpere, meer persoonlijke smart. Shelley kende isolatie, schandaal en onherroepelijk verlies uit eigen ervaring. Dat begrip leverde een monster op wiens lijden menselijker aanvoelt dan welke filmversie ook heeft weten te vangen.