De Franse cinema blinkt al jaren uit in eerlijke en ongepolijste coming-of-ageverhalen. Marine Atlan zet die traditie voort met haar eerste speelfilm La Gradiva, die de Grand Prix won op Cannes Critics’ Week. De film volgt een groep eindexamenleerlingen uit Parijs op een schooluitje naar Napels en Pompeii, waar persoonlijke drama’s zich afspelen tegen de achtergrond van antieke ruïnes en artefacten.

Atlan combineert persoonlijke wortels met tijdloze puberproblemen

Atlan, die vorig jaar als cinematograaf werkte aan de Cannes-film The Girl in the Snow, regisseert en filmt La Gradiva samen met Pierre Mazoyer. Ze vult de film met nieuwe gezichten en hedendaagse houdingen, terwijl ze conflicten verkent die door de geschiedenis heen weerklinken. Centraal staat Toni, gespeeld door Colas Quignard, een charmante lastpak die zijn beste vriend James bespioneert tijdens een intiem moment in de trein naar het zuiden. Toni, die homo is, worstelt met jaloezie en zijn eigen familiegeschiedenis die met Napels verbonden is.

Toni’s grootmoeder beweerde ooit een geheime romance te hebben gehad met een lokale aristocraat, voordat de aardbeving van 1980 de regio verwoestte. Terug in Italië zonder sterke taalvaardigheden of familiebanden zoekt Toni verbinding, terwijl hij wisselende vriendschappen en verlangens onder zijn klasgenoten navigeert.

Authentieke prestaties tonen wisselende stemmingen en verborgen verlangens

De eerste delen van La Gradiva voelen aan als een ontspannen Franse hangoutfilm, met echte tienerbabbels en vluchtige blikken tijdens museumbezoeken of dorm-gesprekken. Suzanne, gespeeld door Suzanne Gerin als de beste Latijn-leerling van de klas met weinig sociale connecties, levert een treffende zin als klasgenoten haar gebrek aan romantische ervaring in twijfel trekken.

James, gespeeld door Mitia Capellier-Audat, blijkt de moeiteloze heartthrob wiens seksuele fluïditeit een extra laag toevoegt aan de centrale relaties. Atlan richt de focus geleidelijk op de verstrengelde affecties tussen Toni, James en anderen, terwijl lerares Madame Mercier, gespeeld door Antonia Buresi, een gegronde volwassen blik biedt via haar eigen stille verlangens.

Klassenverschillen en culturele echo’s sturen emotioneel hoogtepunt

Sociale verschillen tussen de personages en het gewicht van de oude geschiedenis versterken de moderne spanningen. Lange lesmomenten en groepsfeesten, waaronder een levendige dansnacht op Theodora’s track “Kongolese sous BBL”, tonen zowel opwinding over aankomende studiekeuzes als onderliggende angsten. De film bouwt op naar isolatie en grillige keuzes die uitmonden in een aangrijpend slot.

Atlan’s camera blijft de jonge cast met warmte en precisie volgen en portretteert hen tussen vreugde en onzekerheid terwijl ze op de drempel van volwassenheid staan.