Net na de première van James Gray’s Paper Tiger op het Filmfestival van Cannes sloeg producent Marco Perego de late-night vieringen over om zich te richten op zijn nieuwste initiatief. Tijdens een ochtendkoffie in hotel Majestic schetste hij de plannen voor Artists’ Haven Pictures, een nieuw collectief dat hij enkele maanden eerder oprichtte.

Perego vormt filmmakersnetwerk geïnspireerd op United Artists

Het collectief wil gevestigde regisseurs twee keer per jaar samenbrengen tijdens grote festivals. Leden zullen samenwerken aan projecten, middelen delen en meefinancieren in onafhankelijke films. Perego benadrukt dat het draait om groepsverband in plaats van persoonlijk succes. Hij verwijst rechtstreeks naar de oprichting van United Artists in 1919 door Charlie Chaplin, D.W. Griffith, Mary Pickford en Douglas Fairbanks.

Die historische studio werd opgericht door kunstenaars die controle wilden over hun werk in plaats van verantwoording af te leggen aan studio-executives. Perego’s versie omvat een investeringsfonds van 10 miljoen dollar met een gelijke verdeling: de helft van de opbrengsten gaat naar de kapitaalverschaffers en de helft naar het creatieve team.

Recordaantal films op Cannes voedt oproep tot meer samenwerking

Perego behaalde dit jaar een opmerkelijke mijlpaal als eerste producent met drie films in de hoofdcompetitie. Naast Paper Tiger staan Andrey Zvyagintsev’s Minotaur en Cristian Mungiu’s Fjord op de lijst. Zijn bedrijf Leaf Entertainment, in samenwerking met Michael Cerenzie, steunde ook Kantemir Balagov’s Butterfly Jam, die Directors’ Fortnight opende.

Hij schrijft zijn aanpak toe aan lessen uit zijn eerdere carrière als profvoetballer. Teamdynamiek leerde hem de waarde van discipline, wederzijds vertrouwen en collectieve doelen boven individuele prestaties.

Petrichor-project benadrukt waarde van eerlijke creatieve feedback

Perego’s nieuwste regieproject, Petrichor, illustreert de samenwerkingsgeest die hij via het collectief wil opschalen. De titel verwijst naar de kenmerkende geur van regen op droge aarde en verkent thema’s van vernieuwing. Het verhaal is geïnspireerd op de drie jaar durende strijd van zijn moeder met afasie na een beroerte, een ervaring die inmiddels achter de rug is.

De film heeft Isabella Rossellini, Valeria Golino en Victor Almanzar in de hoofdrollen. Perego prijst co-auteur Alexander Dinelaris, bekend van Birdman, voor zijn strenge en essentiële scriptaanpassingen die de definitieve versie versterkten.

Zoe Saldaña en familiegerichte aanpak benadrukken gemeenschapsfocus

Perego en zijn vrouw van dertien jaar, actrice en producent Zoe Saldaña, zien zichzelf als gemeenschapsbouwers. Saldaña steunt al langer initiatieven voor vrouwen in de sector. Samen geven ze prioriteit aan langdurige relaties met filmmakers boven kortetermijncommerciële resultaten.

Perego bekritiseert de toenemende neiging om creatief werk als louter handelswaar te behandelen. In plaats daarvan pleit hij voor blijvende steun, ook als individuele projecten tegenwind ondervinden, zodat niemand achterblijft.

Routekaart na Cannes richt zich op uitbreiding van het collectief

Met meerdere films op het festival wil Perego het momentum gebruiken om nieuwe leden te werven en de werking te formaliseren. Hij beschrijft de groep als een familieachtig netwerk van kunstenaars dat zich inzet voor het beschermen van culturele expressie via gedeeld risico en wederzijdse aanmoediging.