Marcelino García Toral geniet deze dagen van een verdiende rust zonder vaste terugkeerdatum naar de bank. Na het beëindigen van zijn periode bij Villarreal met een derde plaats in La Liga, analyseert de Asturische trainer met kalmte de voorbije maanden en de stappen die hij nu zal zetten.
De coach uit Careñes zegt dat hij dit moment beleeft met vreugde om wat is bereikt en met rust door zijn vermogen om zich aan elke situatie aan te passen. Hij weet dat de markt voor trainers competitief is en wacht liever op een project dat volledig past dan elke aanbieding te aanvaarden.
De technische staf anticipeerde al op het einde van het contract aan het einde van het seizoen, waardoor ze de laatste maanden met normaliteit tegemoet traden. Marcelino benadrukt dat hij altijd voorzichtig is geweest bij het maken van keuzes en dat ervaring hem heeft geleerd elke kans grondig te analyseren.
Het seizoen van Villarreal heeft voor hem een bijzondere waarde. Het team begon zonder vier sleutelspelers van het voorgaande seizoen en kampte met talrijke blessures, waaronder die van Juan Foyth en Kambwala. Toch slaagde het erin zich met enkele speeldagen voorsprong te kwalificeren voor de Champions League en bevestigde het de derde plaats na een overtuigende overwinning tegen Atlético Madrid.
Het is moeilijk het seizoen te beoordelen zonder een tien met een griffel. Het klopt dat we in de Champions League niet hebben gereageerd op het niveau van punten dat we volgens mij hadden kunnen halen, maar in de meeste wedstrijden hebben we heel goed meegestreden.
Het einde van de relatie met de gele club kwam door het verschil in contractuele voorwaarden. Villarreal bood één seizoen aan en Marcelino achtte een minimum van twee jaar ononderhandelbaar. Beide partijen hielden vast aan hun standpunt en er kwam geen akkoord.
De Asturische trainer aanvaardt de beslissing van de club om te kiezen voor Iñigo Pérez met een contract van drie jaar. Hij erkent de verwezenlijkingen van zijn periode, van de komst met 12 punten uit 13 wedstrijden tot de wederopbouw van het team en de transfers die werden gerealiseerd, maar begrijpt dat de directie een andere weg kiest.
Met de banken in La Liga vrijwel bezet, overweegt Marcelino serieus de optie om naar het buitenland te vertrekken. Hij ziet in de buitenlandse markt een kans tot vooruitgang en toont zich bereid elke voorstel te analyseren die sportief en economisch aantrekkelijk is, zonder geografische grenzen te stellen.
De trainer plant zijn Engelse lessen te hervatten om zijn uitstraling buiten Spanje te verbeteren. Hij sluit bestemmingen als Saoedi-Arabië of Qatar niet uit als het project overtuigt, eraan herinnerend dat het leven hem heeft geleerd dat wat onmogelijk lijkt uiteindelijk kan gebeuren.
Over zijn korte passage bij Olympique Marseille beschrijft Marcelino die als een atypische situatie door de institutionele instabiliteit en de interne conflicten van de club. Hij verkiest zich te concentreren op de dertien jaar van solide resultaten die zijn recente erfenis vormen.
Wat het Spaanse voetbal betreft, vindt hij dat de Spaanse trainer goed wordt gewaardeerd in Europa. De grootste uitdaging is niet tactisch of technisch, maar economisch. De Premier League beschikt over veel grotere middelen en dat weerspiegelt zich in de competitiviteit van haar teams.