Netflix lanceerde net voor het Memorial Day-weekend zijn nieuwste bovennatuurlijke serie en brengt daarmee een omvangrijke nieuwe mythologie naar de kijkers, gezien door de ogen van zes senioren in een pensioneringsgemeenschap in New Mexico. The Boroughs volgt deze bewoners terwijl ze zich verenigen om een duistere kracht te bestrijden die zich in hun huizen schuilhoudt, en dat alles onder het toeziend oog van de gemeenschapsleiders.

Persoonlijke verhalen voeden de onwaarschijnlijke helden van de serie

Jeffrey Addiss en Will Matthews, bekend van de ontwikkeling van The Dark Crystal: Age of Resistance, bedachten de serie en treden op als showrunners. Ze kregen de oproep van de Duffer Brothers nadat Upside Down Pictures was opgericht met Netflix, wat leidde tot een project dat perfect paste bij die steun.

Addiss en Matthews putten uit hun eigen leven, waaronder Matthews’ grootvader die een onverwacht later hoofdstuk beleefde en Addiss’ norse grootvader die als ingenieur werkte. Het uitgangspunt keert de gebruikelijke dynamiek om van jonge hoofdpersonen die worden genegeerd, door zich te richten op oudere personages wier waarschuwingen over vreemde gebeurtenissen even gemakkelijk worden genegeerd.

Legenden casten en complexe relaties opbouwen

De cast bestaat uit Alfred Molina als Sam Cooper, naast Geena Davis, Bill Pullman, Alfre Woodard en Clarke Peters. Addiss gaf Sams personage eigenschappen van zijn eigen grootvader, waaronder bretels en een lang huwelijk. De serie verkent romantische relaties met grote leeftijdsverschillen en langdurige huwelijken die op de proef worden gesteld door nieuwe ontwikkelingen.

Woodard en Peters hielpen de genuanceerde ontwikkeling van hun getrouwde personages Art en Judy vorm te geven, waardoor een aanvankelijk rechttoe-rechtaan verhaal na 45 jaar samen iets gelaagders werd.

Een cruciale dood drijft het centrale mysterie

Bill Pullmans personage komt vroeg aan zijn einde, een beslissing die de makers vanaf het begin essentieel vonden. Het verlies motiveert Sam om van monsterjager naar beschermer te veranderen en geeft hem een reden om in de spookachtige setting te blijven in plaats van te vluchten.

Wezenslore draait om een bijenachtige hiërarchie

De monsters van de serie opereren binnen een gestructureerd systeem dat is geïnspireerd op bijen, waarbij drones een honingachtige substantie afleveren aan een centrale moederfiguur. Deze substantie verschijnt in een memorabele badkuipscène die zorgvuldige afstemming met de standaarden en praktijken vereiste over specifieke handelingen.

Muziek en titelsequentie brengen hulde aan klassieke invloeden

De serie kreeg Bruce Springsteens ‘Thunder Road’ voor een belangrijk karaoke-moment in aflevering zeven, wat het eerste gebruik in film of televisie markeert. Componist John Paesano’s agressieve score vult de needle drops aan die afkomstig zijn uit de persoonlijke soundtracks van de makers. De openingssequentie ontstond uit nauwe samenwerking met Imaginary Forces, hetzelfde team achter Stranger Things.

Duffer Brothers-notities verfijnen de seizoensboog

De Duffers suggereerden de setting te verplaatsen van een enkel pensioneringshuis naar een bredere gemeenschap om het verhaal te kunnen voortzetten. Ze adviseerden ook tegen een te strak afgeronde cliffhanger en moedigden een afgerond seizoen één aan dat deuren openlaat voor de toekomst.