Twee jonge Belgische soldaten vinden een kortstondige romance achter de linies tijdens de Eerste Wereldoorlog in Lukas Dhonts nieuwste film Coward. Het verhaal draait om een boerenzoon en de zoon van een kleermaker die elkaar ontmoeten via geïmproviseerde toneelvoorstellingen aan het front.

Dhont verschuift focus van eerdere identiteitsdramas

Na lof en controverse te hebben geoogst met zijn eerste twee films over adolescenten die worstelen met seksualiteit en gender, richt Lukas Dhont zich nu op oorlogsgeheimen en moed. Die eerdere werken zorgden voor debat over de manier waarop delicate onderwerpen als zelfbeschadiging en zelfmoord werden behandeld, maar deze nieuwe poging krijgt scherpere kritiek omdat hij te gestileerd en ongeloofwaardig aanvoelt.

Hoofdrolspelers slagen er niet in echte chemie te creëren

Nieuwe gezichten Emmanuel Macchia en Valentin Campagne spelen het centrale duo. De een levert een vlakke, ingetogen prestatie terwijl de ander neigt naar theatrale overdrijving. Hun gebrek aan connectie ondermijnt het centrale liefdesverhaal en laat sleutelscènes afstandelijk aanvoelen in plaats van ontroerend.

Cross-dressing shows en oorlogszangen drijven kunstmatige toon

De film opent met enthousiaste rekruten die een opzwepend lied zingen in een trein op weg naar het front. Later vormt een groep buitenbeentje soldaten een amusementsgezelschap dat optreedt in provisorische jurken om de stemming te verhogen. Deze sequenties worden repetitief en overdreven, met elk nummer op volle sterkte en weinig subtiliteit.

Een soldaat genaamd Francis leidt het gezelschap met flamboyante energie die de aandacht trekt van de stillere boerenzoon Pierre. Hun aantrekkingskracht groeit via blikken tijdens dansen en stille momenten boven het toneel, maar de relatie blijft grotendeels kuis en slaagt er niet in om op het scherm tot leven te komen.

Verhaal verkent meerdere vormen van moed

Dhont wil moed in verschillende gedaanten tonen, van het onder ogen zien van vijandelijk vuur tot het dragen van geïmproviseerde jurken van zakken en parachute stof. Pierre aarzelt bij sommige ruwe soldatenstreken maar doet toch mee, terwijl Francis zijn identiteit openlijk omarmt. De oorlog zelf blijft kleinschalig, met beperkte figuranten en bescheiden gevechtsscènes.

Vergelijkingen benadrukken sterkere recente queer-oorlogsfilms

Recente films zoals Moffie en The Inspection behandelden de gevaren voor homoseksuele mannen in uniform met meer diepgang. Een andere film uit hetzelfde tijdperk, The History of Sound, gebruikte het conflict effectiever om een tedere romance te omkaderen. Coward houdt het vechten grotendeels op de achtergrond en laat de centrale relatie zonder voldoende spanning of uitkomst afdrijven.

Het einde komt op een licht hoopvolle noot, maar de hele productie voelt benauwd en te gepolijst. Van de belichting tot de soundtrack: elk element lijkt zorgvuldig gearrangeerd zonder echte impact te leveren.