- Wereld
- Buitenland
- Binnenland
- Sport nieuws
    - Voetbal nieuws
    - Formule 1 nieuws
    - Wielrennen
    - Ajax nieuws
    - Feyenoord nieuws
    - PSV nieuws
- Economie
- Wetenschap
- Showbiz/Media
- Computer nieuws
- Gaming nieuws
    - PS4 nieuws
    - Xbox One nieuws
- Hardware nieuws

I Is Another beleeft wereldpremière in Piazza Grande met Claes Bang, Valerie Pachner en Susanne Wuest over narcisme, validatie en naoorlogs mythen maken

Felix Randau wilde aanvankelijk een heldenverhaal maken over Felix Kersten, de Finse masseur die nazi-SS-chef Heinrich Himmler behandelde. Archiefonderzoek deed hem van gedachten veranderen. Het resultaat is de psychologische thriller I Is Another, die vrijdag 7 augustus in wereldpremière gaat in de Piazza Grande van het 79e Locarno Film Festival.

Randau verwerpt superheldenverhaal voor gelaagde ambiguïteit

Een Frans miniserievoorstel bracht Randau in contact met Kersten. Het concept schilderde de masseur af als een bijna mythische redder die Oskar Schindler had kunnen vervangen in de film van Steven Spielberg. Archiefwerk overtuigde de regisseur dat het verhaal veel duisterder was. “Ik ontdekte dat het verhaal dat de Fransen wilden draaien een heldenverhaal was, een superheldenverhaal,” zegt Randau. “Maar ik voelde dat je dat gewoon niet kunt doen.”

De film verplaatst de focus naar 1952. Een sceptische journalist confronteert Kersten en zijn vrouw in een trein en onderzoekt het zelfverheerlijkende verhaal dat de masseur al een serieuze Nobelprijs voor de Vrede heeft opgeleverd. Wat begint als een interview, verandert in een spannend spel van waarheid en zelfbedrog.

Every story has three sides. Yours. Mine. And the truth…

Sterke Europese cast draagt complexe rollen

Claes Bang speelt Kersten, Valerie Pachner is de onderzoekende journaliste Hedda en Susanne Wuest vertolkt Kerstens vrouw Irmgard. Timocin Ziegler en Martin Müller spelen Himmler. Sebastian Thaler was cameraman en Joana Scrinzi monteerde. Beta Cinema verzorgt de internationale verkoop.

Bang omarmt Kerstens behoefte aan externe bevestiging

De Deense acteur kende Kerstens verhaal nog niet voordat Randau het hem voorlegde. Hij bleef betrokken ondanks jarenlange financieringsproblemen en een krappe draaiperiode van 24 dagen. “Het is echt moeilijk om te achterhalen wat hier de waarheid is,” merkt Bang op. “Uiteindelijk wil Kersten de Nobelprijs voor de Vrede omdat die hem zou bevestigen.”

What intrigued me… is that if this guy hadn’t been so preoccupied with his legacy, then we would have had no story to tell.

Pachner en Wuest belichten moderne echo’s van zelfmythisering

Beide actrices zagen meteen de link tussen de naoorlogse setting en hedendaagse zorgen over imago, sociale media en politieke retoriek. “Het gaat over wat je jezelf en anderen over jezelf vertelt, en hoe dat ver van de waarheid kan liggen,” zegt Pachner. Wuest voegt toe dat het verhaal de “opkomst van alle rechtse radicale politici en ideologieën weerspiegelt, die volgens mij hand in hand gaan met deze ik-ik-ik-cultuur.”

Randau ziet tijdloze waarschuwingen in Kerstens opportunisme

De regisseur beschrijft Kersten als een narcist en opportunist die desondanks levens redde, zij het minder dan hij claimde en om eigenbelang. Scènes met Himmler komen rechtstreeks uit Kerstens autobiografie, die Randau behandelt als de subjectieve waarheid van het personage in plaats van geverifieerd feit. De treinscènes zijn verzonnen, maar volgens de filmmaker emotioneel authentiek.

Het resultaat is een film die zowel historisch als urgent hedendaags aanvoelt en het publiek vraagt om rivaliserende versies af te wegen en na te denken over waarom bevestiging van anderen zo krachtig blijft.