Argentijns filmmaker Lisandro Alonso stapt opnieuw op het rode tapijt van Cannes met Double Freedom, een langverwachte terugkeer naar de afgelegen wereld die hij in zijn debuut uit 2001 introduceerde. Het nieuwe werk pakt de draad op met dezelfde eenzame houthakker, tweeënhalf decennium later, maar slaat al snel onverwachte richtingen in.

Alonso herenigt zich met zijn doorbraakpersonage na 25 jaar

Toen Freedom in première ging in de sectie Un Certain Regard, oogstte het meteen lof onder cinefielen vanwege het sobere verhaal en de indringende beelden van het leven diep in het Argentijnse platteland. De film volgde een houthakker genaamd Misael die alleen in een bescheiden hut woonde, bomen velde met niet meer dan een bijl en ver buiten de moderne routines bestond. Dat compromisloze portret maakte Alonso tot een vaste waarde op Cannes en leidde later tot samenwerkingen met Viggo Mortensen in films als Jauja en Eureka.

Double Freedom brengt dezelfde acteur, Misael Saavedra, terug naar hetzelfde stuk bos. Op bijna tweemaal zijn oorspronkelijke leeftijd blijft hij fit door dagelijks zwaar werk, maar kleine details verraden het verstrijken van de tijd. Hij hanteert nu een benzinekettingzaag naast zijn bijl en draagt een New York Mets-pet, stille tekenen dat zijn geïsoleerde bestaan toch sporen van de buitenwereld heeft opgenomen.

De film opent met vertrouwde ritmes voordat de richting verandert

Het eerste halfuur blijft dicht bij de stijl van de originele film. Alonso en cameraman Cobi Migliora plaatsen de houthakker tegen uitgestrekte, onaangeroerde landschappen terwijl hij hout kapt, voor zijn hond zorgt en ’s avonds boven een open vuur kookt. De afwezigheid van schermen of moderne afleidingen creëert een zeldzame ruimte in de hedendaagse cinema die bewust losstaat van het dagelijkse digitale leven.

Kijkers die conventionele plotwendingen verwachten, kunnen moeite hebben, maar het trouwe publiek van de regisseur herkent dezelfde geduldige observatie die zijn vroege werk kenmerkte. Dan neemt het verhaal een onverwachte wending wanneer Misael een lift naar de stad neemt en een lokaal psychiatrisch ziekenhuis bezoekt.

Een familiale verplichting dwingt de houthakker nieuwe realiteiten onder ogen te zien

Daar hoort hij dat zijn zus Micaela al jaren patiënt is. Nu de instelling haar deuren sluit, wordt zij plotseling zijn verantwoordelijkheid. Een arts legt de situatie botweg uit en merkt op dat medicatie haar geest heeft aangetast. De scène lijkt te verwijzen naar de recente forse bezuinigingen op publieke diensten onder de Argentijnse president Javier Milei, hoewel de film de link nooit expliciet legt.

De dubbele betekenis van de titel wordt duidelijk. Micaela keert na jaren van institutionele zorg terug in de samenleving, terwijl Misael zijn lang bewaakte eenzaamheid moet delen met een ander. Alonso houdt dialoog en openlijke emotie tot een minimum beperkt, maar de aanpassingen komen tot uiting in kleine, veelzeggende momenten.

De natuur biedt heling terwijl eenzaamheid haar grenzen kent

Micaela reageert met stille verwondering op de frisse lucht en het wildleven, alsof ze de natuur opnieuw ontdekt. Misael daarentegen lijkt onrustig door de dagelijkse taak om haar medicatie toe te dienen en moet zijn hut voor haar comfort opgeven. Deze subtiele verschuivingen dragen het gewicht van grote narratieve wendingen in een verhaal dat verder vrij is van conventioneel drama.

De centrale vraag blijft hangen: kan ware vrijheid standhouden wanneer een leven niet langer volledig alleen wordt geleefd? Alonso keert terug naar de geest van zijn eerste film en laat open of het hermetische bestaan van de houthakker duistere impulsen verbergt of simpelweg een overtuiging weerspiegelt dat iedereen zijn eigen weg moet kiezen.

Uiteindelijk bevestigt Double Freedom dat het leven het best wordt geleefd op eigen voorwaarden met weinig compromissen. Datzelfde principe heeft Alonso’s eigen compromisloze oeuvre gestuurd, waardoor de film zowel een voortzetting van zijn debuut als een subtiel zelfportret van de regisseur zelf lijkt.