Pedro Almodóvar keerde terug naar zijn moedertaal Spaans met een nieuw melodrama dat in competitie in première ging op het Filmfestival van Cannes en een warm onthaal kreeg. Het project, getiteld Amagra Navidad of Bitter Christmas, volgt nadat de 76-jarige filmmaker de Gouden Leeuw won op het Filmfestival van Venetië 2024 met zijn Engelstalige debuut The Room Next Door.

Almodóvar herontdekt zijn Spaanse roots na Engelstalig debuut

De nieuwe film vormt een contrast met The Room Next Door, waarin Julianne Moore en Tilda Swinton te zien waren als vervreemde vriendinnen die herenigd worden voor een geassisteerde zelfmoord. Dat eerdere werk kreeg een staande ovatie van 17 minuten in Venetië, waarbij Almodóvar op en neer door de gangpaden rende. In Cannes duurde de reactie zes en een halve minuut en voelde die meer ingetogen in het Grand Théâtre Lumière.

Sterrenpubliek met festivalfavorieten en opkomende namen

De galapremière trok een van de meest prominente publieken van het festival. Juliette Binoche zat pal voor de cast en crew en omhelsde Almodóvar bij zijn aankomst. De ervaren regisseur Ken Loach, 89 en tweevoudig winnaar van de Gouden Palm, liep over de rode loper onder aanhoudend applaus. Jongere aanwezigen waren onder meer Darren Aronofsky en Jordan Firstman, wiens debuutfilm Club Kid na een felle biedoorlog voor 17 miljoen dollar aan A24 werd verkocht. Ook model Helena Christensen, acteur Diego Calva, burlesk artieste Dita Von Teese en Almodóvars vaste medewerker Rossy de Palma vierden mee.

Regisseur toont diepe dankbaarheid tijdens ovatie

Toen hem een microfoon werd aangereikt, leek Almodóvar zichtbaar ontroerd. Hij vertelde het publiek dat het moment hem sprakeloos maakte en herinnerde aan de vele vertoningen en intriges die hij op het festival heeft meegemaakt. Hij voegde eraan toe dat hij nooit een publiek zo warm heeft gevonden als in Cannes en noemde de ervaring een persoonlijke droom die hij zal missen als hij niet meer komt.

Bitter Christmas verkent kunstenaars op zoek naar richting

Het verhaal draait om kunstenaars die hun weg zijn kwijtgeraakt en op zoek zijn naar vernieuwing. Critici merkten op dat het thema een persoonlijke weerklank heeft voor Almodóvar in deze fase van zijn carrière. De film toont zijn kenmerkende levendige kleurenpalet, zorgvuldige vormgeving en een turbulente score van vaste componist Alberto Iglesias.

David Rooney van The Hollywood Reporter prees het werk als prachtig geacteerd door een mix van vaste gezichten en nieuwkomers, rijk aan visuele stijl en geladen met intense melodrama in een weelderige score.

Industriehumor en een opvallend muzikaal hoogtepunt lokken sterke reacties uit

Scherpe industriehumor viel goed in de smaak, waaronder een moment waarop personage Elsa tegen een arts zegt dat ze als cultregisseur wordt gezien omdat weinig mensen haar films kijken maar een trouwe groep ze wel liefheeft. De arts verwart de term aanvankelijk met een religieuze sekte. Een andere zin tijdens een ruzie noemt Netflix de ultieme belediging voor een scenarioschrijver, wat luid gelach ontlokte.

Een van de krachtigste sequenties toont de Mexicaanse zangeres Chavela Vargas die een volkslied zingt over La Llorona, de huilende vrouw uit de legende die langs rivieroevers zoekt naar haar verloren kinderen. Almodóvar laat het volledige lied horen terwijl Elsa en haar vriend in tranen zitten. Het publiek in Cannes barstte halverwege de scène in applaus uit, een spontaan eerbetoon aan een opvallend cinematografisch moment.