Laura Obradors treedt in de schijnwerpers met haar eerste speelfilm, The Woodworm (El Corquim), een verhaal over de 17-jarige Clara die worstelt met haar plek in de wereld terwijl ze leeft in de schaduw van haar succesvolle maar getormenteerde kunstenaar-vader.
De film volgt Clara terwijl ze erkenning en affectie zoekt bij haar omgeving. Tegelijkertijd voelt ze een tegengestelde drang om los te breken en haar eigen onafhankelijkheid op te bouwen. Obradors putte inspiratie uit de ervaringen van een goede vriendin bij het vormgeven van het verhaal.
Clara lijkt altijd iets te verlangen van de buitenwereld: gezien, geaccepteerd, erkend en aanbeden worden. Maar tegelijkertijd heeft ze een innerlijke en tegenstrijdige impuls die haar wil aanzetten om los te breken van deze banden en onafhankelijker, volwassener en vrijer te worden.
Clara groeit op in een omgeving die wordt gekenmerkt door machtsonevenwichtigheden en traditionele verwachtingen rond vrouwelijkheid. Haar vader Ricard, een schilder die worstelt met zijn eigen creativiteit, heeft grote invloed op hoe de wereld om hen heen wordt waargenomen en weergegeven.
Lange tijd hebben we de kunstenaar gezien als een soort genie en bijna een goddelijke figuur. Dat idee kan ons soms doen vergeten dat kunstenaars ook verantwoordelijk zijn voor wat ze creëren en voor de macht die ze hebben.
Sergio Adrià produceert de film via zijn bedrijf Espurna Films, met Sandra Hermida als coproducent. Adrià benadrukt de keuze om de focus volledig op Clara te leggen in plaats van op de innerlijke conflicten van haar vader.
Het is geen film over hoe hij omgaat met zijn innerlijke demonen of impulsen: het gaat helemaal over haar, met de focus op de constructie van vrouwelijke identiteit in een vijandige en door mannen gedomineerde omgeving.
De filmmakers willen het verhaal presenteren door een lens die is gevormd door de adolescentie, waarbij alledaagse scènes verhoogd, betoverend of onheilspellend kunnen aanvoelen. De natuurlijke schoonheid van de omgeving zal contrasteren met de emotionele spanningen tussen de personages.
Het scenario heeft de vierde versie bereikt na workshops bij Mexico’s Cine Qua Non Lab en Madrid’s ECAM Incubator. Het project heeft ook steun gekregen van het Catalaanse Instituut voor Culturele Ondernemingen en nam deel aan evenementen als Cannes Focus COPRO’ en ECAM Forum’s Films to Come.
Obradors regisseerde eerder de korte films Si amanece, nos vamos en Las chicas. Espurna Films, opgericht door Adrià in 2023, richt zich op Catalaanse cinema in de originele taal met sterke internationale potentie.
De titel verwijst naar het insect dat een constructie van binnenuit stilzwijgend verzwakt. Obradors gebruikt dit beeld om de stille, vaak onzichtbare druk van repressie, angst en schuldgevoelens weer te geven waarmee Clara te maken krijgt.
Het is een ruimte van repressie, stil en onzichtbaar, waar lijden, angst en schuld leven. Clara voelt zich een indringer, vooral wanneer ze in conflict komt met de verschillende beelden van zichzelf die om haar heen zijn geconstrueerd.
Het team zoekt actief naar partners voor coproductie, distributie en verkoop in Spanje, Frankrijk, Portugal en België. Ze waren aanwezig op het San Sebastián Film Festival en plannen verdere gesprekken op Les Arcs Industry Village.