Regisseur Edgar Wright heeft al lang een flair voor het mixen van genres getoond, van zombiecomedy tot high-octane actie. Met Last Night in Soho waagde hij zich aan psychologische horror tegen de achtergrond van een levendige maar dreigende reconstructie van Londen in de jaren zestig. De film, uitgebracht in 2021, combineerde opkomende sterren Thomasin McKenzie en Anya Taylor-Joy in een verhaal dat glamour mengt met groeiende angst.
De film presteerde onder de verwachtingen aan de kassa tijdens de eerste bioscoopperiode te midden van het herstel na de pandemie. Toch heeft hij een trouwe aanhang opgebouwd via thuisbekijken. Kijkers kunnen de film momenteel bekijken op YouTube TV of gratis streamen met reclame op Prime Video, waardoor de stijgende sterstatus van Taylor-Joy en de kenmerkende visuele stijl van de regisseur nieuwe fans bereiken.
Het verhaal draait om de aspirant-modeontwerpster Eloise, gespeeld door McKenzie, die zichzelf getransporteerd ziet naar de swinging sixties. Daar ontmoet ze de ambitieuze zangeres Sandie, vertolkt door Taylor-Joy. Wat begint als een aanlokkelijke ontsnapping onthult al snel duistere onderstromen terwijl vroegere ambities uiteenvallen. Bijrollen zijn voor Matt Smith als Jack, naast Michael Ajao, Synnøve Karlsen, de overleden Diana Rigg als Ms. Collins, Terence Stamp als de Silver Haired Gentleman en Rita Tushingham als Peggy Turner.
Recensenten reageerden overwegend positief op Wrights overstap naar horror. De film heeft een score van 75 procent op Rotten Tomatoes, met lof voor het minutieuze tijdperkdesign, de opvallende beelden en de hoofdrollen. Het slotakkoord zorgde echter voor discussie bij sommige kijkers. De bioscoopopbrengst bedroeg ongeveer 23 miljoen dollar wereldwijd, onder het gerapporteerde budget van 43 miljoen dollar.
Vijf jaar later staat Last Night in Soho symbool voor hoe streaming het leven van ambitieuze genrefilms kan verlengen. De mix van nostalgie, spanning en een sterke cast blijft interesse wekken, zodat de met nachtmerries getinte reis door Londen in de jaren zestig ook publiek bereikt dat de film miste in de bioscoop.