Purgatory, het debuut van scenarioschrijfster en regisseur Lindsey Lanzillotta, gaat in wereldpremière op het Toronto International Film Festival. De in de jaren tachtig gesitueerde dramedie heeft J.K. Simmons in de hoofdrol, naast Abby Elliot, John Reynolds en de jonge debutante Ruby McGurrin als Beatrice Gravel.
Wanneer haar moeder besluit de familie te verlaten om aan persoonlijke groei te werken, wordt het beschermde leven van de 13-jarige Beatrice in de voorstad volledig overhoopgehaald. Haar vader moet het huishouden draaiende houden, terwijl Beatrice en haar jongere zus worstelen met vragen over loyaliteit, geloof en verbondenheid in een gemeenschap die weinig compassie toont.
Lanzillotta putte uit de rauwe emotionele toestand van de adolescentie om het verhaal vorm te geven. Ze beschrijft die periode als een tijd waarin gevoelens dicht aan de oppervlakte liggen en de wereld afstandelijk of onecht kan aanvoelen, waardoor het hoofdpersonage zich afvraagt of iemand haar innerlijke worsteling echt begrijpt.
In het kleine stadje waar empathie heeft plaatsgemaakt voor oordeel, speelt Simmons Father Malone, een katholieke priester die een onverwachte bondgenoot van Beatrice wordt. Via gesprekken in de biecht biedt het personage begeleiding die vriendschap, therapie en spirituele raad combineert en zo een van de weinige bronnen van echte steun in Beatrice’ leven vormt.
Ik wilde dat hij aanvoelde als haar vriend, haar vertrouweling en haar therapeut tegelijk, en ook als die geweldige persoon die haar kan begeleiden.
McGurrin, eerder bekend van kinderprogramma’s op televisie, kreeg de hoofdrol na een overtuigende auditie. Lanzillotta zegt dat de jonge actrice het personage volledig belichaamde en diepe emotie overbracht via subtiele gezichtsuitdrukkingen zonder veel dialoog.
Ze was duidelijk de beste om Beatrice te spelen. Het is geen kwestie van beter of best. Ze wás Beatrice. En haar gezichtsuitdrukkingen met talent. Ze hoeft niet veel te zeggen om haar gevoelens over te brengen.
De film combineert humor met scherpere randjes. Een lokale politieagent houdt een ongemakkelijke schoolbijeenkomst, terwijl een leraar een dramatische les over het vagevuur zelf geeft. Beatrice probeert haar ouders op klassieke Parent Trap-wijze weer bij elkaar te brengen, ook al verkent haar moeder een nieuwe relatie en begint haar vader ook te daten.
Oplopende gebeurtenissen zijn onder meer Beatrice’ uitbarsting tijdens een seksuele voorlichtingsles en de tijdelijke verdwijning van haar zus. Lanzillotta laat het oordeel over de keuzes van de ouders aan het publiek, met als doel een genuanceerd gesprek in plaats van simpele antwoorden.
Ik wil dat het een complex gesprek wordt over hoe je over haar denkt, want niemand van ons is perfect, toch? En de meeste mensen worden verliefd op de vader, wat echt een bewijs is van John Reynolds’ spel als Joe.
De film wordt geproduceerd door Lanzillotta samen met Simone Kirlew, Aldo Lanzillotta, Denis Gumustas, Mark O’Neill en Gus Murray en wordt op de TIFF-markt vertegenwoordigd door Jessica Lacey van Gersh. Het project markeert een opvallend debuut voor de filmmaker, die eerder intieme familiethema’s in kortere formats verkende.