Lamine Yamal verandert de aard van het Spaanse elftal. In die transformatie ligt precies de verdienste of de grote uitdaging van Luis de la Fuente op dit WK.
Het Spanje van het tiki-taka sublimeerde de collectieve versie van het voetbal. Natuurlijk had het parels in alle linies, sommige zo briljant als die van Iniesta, maar het collectieve prevaleerde boven alles.
Sindsdien heeft Spanje in de laatste WK's geprobeerd dat evenwicht te bewaren tussen het teamsspel en de opkomst van individuele figuren die wedstrijden kunnen beslissen.
De opkomst van Lamine Yamal vertegenwoordigt een keerpunt in de filosofie van het nationale elftal. Zijn vermogen om te schitteren in cruciale momenten dwingt Luis de la Fuente om het systeem aan te passen zonder de collectieve essentie te verliezen die het team het afgelopen decennium heeft gedefinieerd.
De bondscoach moet de formule vinden zodat het talent van spelers als Lamine Yamal de groep versterkt in plaats van het te overschaduwen. Het WK presenteert zich als het ideale toneel om te laten zien of die integratie mogelijk is zonder de stijl op te offeren die Spanje zoveel successen heeft opgeleverd.