Na twaalf speeldagen in La Liga houden FC Barcelona en Real Madrid hun ongeschonden puntenrecord tegen elke ploeg onder de vierde plaats overeind. Geen van beide clubs heeft ook maar één punt verspeeld in die duels. De punten die de blaugrana niet wisten te pakken, gingen naar de witte club, terwijl de punten die Madrid liet liggen naar Real Betis en Atlético de Madrid gingen. Alle overige wedstrijden eindigden in een overwinning.
De teams van Diego Simeone en Manuel Pellegrini verdienen lof omdat ze voorkomen dat de competitie een exclusieve race tussen twee clubs wordt met nog zeven maanden te gaan. Toch is de goede start van Atlético niet genoeg om mee te doen voor de eerste of zelfs de tweede plaats, en ook het begin van Betis plaatst de groen-witten niet in de top drie. De rest van de teams blijft achter, met Real Sociedad en Sevilla FC als dichtstbijzijnde achtervolgers, al heeft de leider minstens twee keer zoveel punten.
Sommige waarnemers verwijzen naar andere Europese competities waarin één club meestal domineert en een ander bijna altijd, om de situatie in Spanje te relativeren. Die vergelijking werkt echter meer als troost dan als steekhoudend argument. In de praktijk lijken de meeste spelers in het Spaanse voetbal dit duopolie te accepteren, waartegen alleen Diego Pablo Simeone de afgelopen jaren enig verzet heeft geboden, zij het met de gebruikelijke behandeling van het systeem.
Van de verdeling van tv-rechten tot tal van organisatorische aspecten: het ontwerp van La Liga bevoordeelt duidelijk de twee sterkste clubs. Deze opzet leidt tot duidelijke gevolgen: wanneer een van beide dreigt weg te lopen, worden mechanismen geactiveerd om het evenwicht te bewaren, terwijl de andere teams in duels tegen de topclubs met reserves aantreden om hun selectie te sparen en grotere verliezen te voorkomen.
De competitie blijft in wezen een zaak van twee teams. Af en toe lijkt het er even op dat er drie of zelfs vier kandidaten zijn, maar de algemene wens van degenen die het Spaanse voetbal besturen is om die polarisatie van altijd in stand te houden.