- Wereld
- Buitenland
- Binnenland
- Sport nieuws
    - Voetbal nieuws
    - Formule 1 nieuws
    - Wielrennen
    - Ajax nieuws
    - Feyenoord nieuws
    - PSV nieuws
- Economie
- Wetenschap
- Showbiz/Media
- Computer nieuws
- Gaming nieuws
    - PS4 nieuws
    - Xbox One nieuws
- Hardware nieuws

Van stille hoop tot epische afsluiting: deze laatste zinnen blijven nog lang hangen na de laatste bladzijde

Een sterke conclusie schrijven behoort tot de lastigste uitdagingen voor elke verteller. In de fantasyliteratuur springen enkele romans eruit door slotzinnen die voldoening, reflectie of een blijvend gevoel van verwondering opleveren.

The Anvil of the World biedt stille hoop

Kage Bakers roman uit 2003 introduceert een smokkelaar genaamd Smith die de opdracht krijgt een jonge lord te escorteren. Na onthullingen over Smiths verborgen macht en een moeilijke keuze sluit het boek af met zeven woorden die een persoonlijke transformatie aangeven: "The shadow has passed from the door."

The Princess Bride reflecteert over leven en liefde

William Goldmans meta-verhaal uit 1973 eindigt op een filosofische toon. Na het bekende verhaal van avontuur en romantiek merkt de auteur op dat liefde tot de beste dingen ter wereld behoort, behalve hoestbonbons, en voegt daaraan toe dat het leven niet eerlijk is, maar nog altijd eerlijker dan de dood.

Inheritance stuurt Eragon naar een onzekere toekomst

Christopher Paolini's afsluiting uit 2011 van de Inheritance Cycle toont een vermoeide Eragon die zijn vaderland beu is na de overwinning op een tiran. Terwijl hij per rivier vertrekt om toekomstige draken in veiligheid op te voeden, vat de slotzin het gewicht van zijn nieuwe verantwoordelijkheden samen: "And then he turned his back on Alagaësia and looked toward the dark."

The Last Battle opent een nieuw hoofdstuk voor Narnia

C.S. Lewis sluit The Chronicles of Narnia in 1956 af met een apocalyptisch maar hoopvol visioen. Na vernietiging en vernieuwing verschuift het verhaal naar de beschrijving van iets groters: "And as He spoke, He no longer looked to them like a lion... now at last they were beginning Chapter One of the Great Story which no one on Earth has read: which goes on forever: in which every chapter is better than the one before."

The Lions of Al-Rassan eindigt in duisternis en verlies

Guy Gavriel Kays historische fantasy uit 1995 toont burgeroorlog en verovering. Een dodelijk duel markeert het einde van een tijdperk, waarbij het boek besluit met een scherp beeld van een land zonder licht: "No sun, no moon, no stars over Al-Rassan."

A Game of Thrones introduceert de muziek van draken

George R.R. Martins roman uit 1996 eindigt met Daenerys Targaryen die uit het vuur tevoorschijn komt met drie uitgekomen draken. De slotbeschrijving vat het belang van het moment: "As Daenerys Targaryen rose to her feet, her black hissed, pale smoke venting from its mouth and nostrils. The other two pulled away from her breasts and added their voices to the call, translucent wings unfolding in the air, and for the first time in hundreds of years, the night came alive with the music of dragons."

Yumi and the Nightmare Painter waardeert een simpele kus

Brandon Sandersons losstaande Cosmere-verhaal uit 2023 volgt twee zeer verschillende hoofdpersonages die elkaar nader komen. Verteller Hoid reflecteert over hun herenigingskus en merkt op dat de waarde ervan voortkomt uit de betekenis die het paar eraan toekent: "Things only have the value we give to them... And so, to these two, that kiss was priceless."

The Crippled God betreurt de prijs van conflict

Steven Eriksons afsluiting uit 2011 van de hoofdreeks Malazan biedt een sombere overpeinzing over oorlog en herinnering. De slotpassage spoort lezers aan degenen die vochten te gedenken: "Raise high one more time the tattered standard of the Fallen... Remember us."

The Name of the Wind bouwt spanning op via stilte

Patrick Rothfuss' roman uit 2007 eindigt met drie gelaagde stiltes in de Waystone Inn. De slotbeschrijving van de diepste stilte roept geduld en naderend lot op: "It was the patient, cut-flower sound of a man who is waiting to die."

A Memory of Light voltooit de Wheel of Time-cyclus

Robert Jordan en Brandon Sandersons conclusie uit 2014 weerklinkt met de beroemde openingszin van de serie. Na de Last Battle krijgt de windpassage zijn spiegelbeeld: "This wind, it was not the ending. There are no endings, and never will be endings, to the turning of the Wheel of Time. But it was an ending."