Fans van de langlopende tienerdrama Dawson's Creek hebben een nieuwe reden om het verleden te herbeleven. Katie Holmes schreef, regisseerde en speelt de hoofdrol in de romantische dramafilm Happy Hours, die zijn wereldpremière kreeg op het Tribeca Festival. Ze deelt het scherm met haar voormalige castgenoot Joshua Jackson terwijl het duo middelbare ex-geliefden speelt die elkaar weer ontmoeten in New York City.
De twee acteurs stralen oprechte warmte uit en laten het verstrijken van de tijd aantrekkelijk ogen. Holmes speelt Liz, een recent gescheiden fotojournaliste die haar focus verlegt van beroemdheden naar alledaagse onderwerpen. Jackson vertolkt Andrew, een bedachtzame reisschrijver die zijn nieuwste boek promoot. Hun hereniging speelt zich af op bekende New Yorkse locaties zoals Central Park en Washington Square Park.
Het verhaal volgt Liz die Andrew op een van haar foto's spot en later de opdracht krijgt hem voor een tijdschrift te fotograferen. Hun eerste ontmoeting na jaren leidt tot koffiedates en ongemakkelijke gesprekken. Een centraal conflict ontstaat door een simpel misverstand over Andrews privéleven dat het grootste deel van de film duurt. Flashbacks tonen het stel als tieners die samen naar platen van Blondie luisteren, maar de reden van hun oorspronkelijke breuk blijft onderontwikkeld.
Holmes strooit in het scenario met verwijzingen naar schrijvers als Alan Watts, Pablo Neruda en Rainer Maria Rilke in een poging intellectuele diepgang toe te voegen. Deze verwijzingen komen geforceerd over. Constance Wu speelt de agent van Liz, terwijl Mary-Louise Parker haar openhartige tante vertolkt. Een paar vrienden van Andrew, van wie er een communiceert in Amerikaanse gebarentaal, zorgen voor wat lichtere momenten, al voelen veel komische scènes geforceerd.
Holmes heeft Happy Hours beschreven als het eerste deel van een geplande trilogie geïnspireerd op de Before-serie van Richard Linklater. De sympathieke kwaliteiten van de twee hoofdrolspelers maken de kunstmatige situaties des te opvallender. Kijkers die op zoek zijn naar authentieke emotionele resonantie kunnen het geheel ondanks de nostalgische casting toch teleurstellend vinden.