The Backrooms arriveert dit weekend in de bioscoop als een van de meest bijzondere releases van het jaar van A24. Onder regie van de 20-jarige Kane Parsons breidt de film zijn populaire online serie uit en heeft al sterke previewcijfers gegenereerd, waardoor het een potentiële uitschieter voor de studio wordt.

Parsons bouwt zijn eerste speelfilm vanuit online wortels

Parsons lanceerde de eerste Backrooms-short begin 2022. Binnen enkele weken namen studio's contact op nadat hij de video had gepost. Op slechts 16-jarige leeftijd benaderde hij de aanbiedingen voorzichtig, uit angst de controle te verliezen over een project dat hij vanaf het begin zorgvuldig had uitgestippeld. Hij haalde managers en juridische vertegenwoordiging binnen voordat hij een vroege overeenkomst sloot met Atomic Monster en 21 Laps.

De deal evolueerde door ontwikkelingsrondes. Parsons en zijn team pitchten versies aan meerdere studio's voordat ze bij A24 terechtkwamen. Hij heeft de definitieve regeling beschreven als een die zijn kernvisie behield en tegelijk het verhaal opende voor nieuwe kijkers.

Het verhaal groeit uit tot mensgedreven sciencefiction

In de film ontdekt meubelzaak-eigenaar Clark, gespeeld door Chiwetel Ejiofor, een verborgen doorgang naar een eindeloos doolhof van identieke kamers. Nadat hij verdwijnt, waagt zijn therapeut dr. Mary Kline, vertolkt door Renate Reinsve, zich naar binnen om hem te vinden. De vertelling verschuift van pure observatie van de ruimte naar het innerlijke leven van de personages en hoe zij de omgeving interpreteren.

Parsons legde uit dat eerdere YouTube-afleveringen steunden op found-footage-technieken die mogelijk werden gemaakt door gratis software zoals Blender. Voor de speelfilm streefde hij naar meer intimiteit, waarbij persoonlijke ervaringen de betekenis van de Backrooms vormgeven in plaats van de regels of geschiedenis te veranderen.

Liminal spaces roepen gedeelde herinneringsfragmenten op

Parsons wijst de aantrekkingskracht van liminale beelden toe aan het oproepen van vage kinderherinneringen. Foto's missen vaak duidelijke auteurschap of narratieve intentie, waardoor kijkers hun eigen herinneringen kunnen projecteren op lege gangen, verouderde plafonds en vergeten hoeken. Veel van die beelden roepen de look op van consumenten-digitale camera's uit de jaren negentig en begin jaren nul.

Hij ziet het concept als kosmische horror geworteld in zintuiglijke deprivatie en interne projectie. Personages worden geconfronteerd met angsten die grotendeels uit hun eigen geest voortkomen en onthullen de fragiele systemen waarop mensen vertrouwen om de wereld te begrijpen.

Creatieve controle vroeg om lange dagen en sleutelallianties

Het behouden van invloed tijdens de productie vergde intense inspanning. Parsons beschreef werkdagen van 20 en 21 uur en een bereidheid om op sommige punten compromissen te sluiten om het project draaiende te houden. Producent Chris Ferguson in Vancouver bood sterke steun, terwijl regisseur Oz Perkins waardevolle creatieve verdediging bood.

Visuele referenties putten uit persoonlijke herinneringen uit Californië

De productie verwerkte sky-replacements en tonale keuzes geïnspireerd op films als One Hour Photo, Better Call Saul en The Truman Show. Parsons groeide op in Petaluma, nabij de locatie van het iconische Windows XP Bliss-behang, en putte uit de glooiende heuvels en suburbane sfeer van zijn jeugd voor de look van de film.

Toekomstige delen kunnen terugkeren naar YouTube

Parsons heeft geen intentie om het platform dat het project lanceerde te verlaten. Hij ziet de bioscoopfilm als een toegangspoort die toegankelijkheid behoudt en tegelijk leidt naar diepere narratieve lagen die al online zijn vastgelegd. Specifieke vervolgplannen blijven nog geheim, al bevestigde hij dat er wordt gewerkt aan extra afleveringen.