Een meubelzaakhouder stapt door een muur en belandt in een eindeloos doolhof van muffe, urinegele kamers. Dat uitgangspunt vormt de basis voor de nieuwe A24-horrorfilm Backrooms, het speelfilmdebuut van de 20-jarige regisseur Kane Parsons. Het verhaal volgt Clark, gespeeld door Chiwetel Ejiofor, een gescheiden man die vol wrok zit over zijn mislukte leven en nu slaapt tussen de goedkope poefs die hij verkoopt.

Virale foto groeit uit tot YouTube-sensatie

Het project vindt zijn oorsprong in een enkele onheilspellende foto die is genomen tijdens de renovatie van een oude meubelzaak in Oshkosh, Wisconsin. Gebruikers op 4Chan breidden het beeld uit tot een gedeelde visie van oneindige verlaten kantoorr ruimtes. In 2022 ging Parsons verder met een reeks korte YouTube-films die dezelfde griezelige leegte vastlegden via gedegradeerde VHS-beelden en handheld camerawerk.

Die korte films kregen veel aandacht door hun found-footage-stijl en de evocatie van lege gangen die zowel vertrouwd als spookachtig aanvoelen. De esthetiek, vaak liminal space genoemd, doet denken aan de lange lege gangen in The Shining, maar voegt een moderne internetmeme-kwaliteit toe. A24 zag de buzz en bood Parsons de kans om het concept uit te breiden tot een volledige speelfilm.

Parsons bouwt spanning op via sfeer en textuur

In de film bezoekt Clark een therapeut, gespeeld door Renate Reinsve, en herbeleeft het moment waarop zijn vrouw hem eruit gooide. Terwijl hij defecte lampen repareert in zijn winkel, Cap’n Clark’s Ottoman Empire, gaat hij door een muur de uitgestrekte, met elkaar verbonden kamers in. De ruimtes bevatten gestapelde meubels, stapels wasgoed en vierkante openingen die dieper het onbekende in leiden.

Parsons, die het script ook schreef met Will Soodik, creëert spanning via industrieel sounddesign en flikkerende tl-buizen in plaats van plotselinge schokken. De film wordt vergeleken met het vroege werk van David Lynch en Inland Empire vanwege de focus op elektriciteit, afgesloten ruimtes en het gevoel dat er iets vreselijks net buiten beeld wacht. Vervormde figuren verschijnen, waaronder een torenhoge demonische versie van Clark zelf.

Ejiofor levert een ankerende prestatie

Ejiofor brengt stille intensiteit in de centrale rol. Zijn bebaarde, broedende Clark toont een man die wanhopig op zoek is naar betekenis in een leven dat om hem heen is ingestort. Terwijl het personage de backrooms verkent, communiceert de acteur zowel verwarring als een zoektocht naar catharsis die kijkers betrokken houdt, ook als de omgeving steeds nachtmerrieachtiger wordt.

Film kiest voor suggestie boven conventionele schrik

Backrooms werkt meer als een huiveringwekkend gedicht dan als een standaard thriller. Veel vragen blijven onbeantwoord, wat suggereert dat de echte horror altijd net achter de volgende deur kan liggen. Deze aanpak past bij de liminal-space-stijl, maar kan kijkers frustreren die een traditionele jump-scare-ervaring zoeken. Toch toont Parsons in zijn eerste speelfilm een sterke beheersing van de sfeer, en waarnemers zullen nauwlettend volgen hoe hij de stijl in toekomstige projecten verder ontwikkelt.