Oscarwinnares Judi Dench heeft nooit geaarzeld om haar mening te geven. In haar nieuwste memoires, “Is It Too Late to Make a Run For It?”, die op 3 november verschenen bij St. Martin’s Press, deelt de ervaren actrice ongefilterde herinneringen aan haar carrière in gesprekken met acteur en regisseur Brendan O’Hea.
De 91-jarige ster kijkt terug op haar tijd als M, het hoofd van MI6, in acht James Bond-films die begonnen met GoldenEye uit 1995 en eindigden met Skyfall uit 2012. Haar personage kwam in die film dramatisch aan zijn einde, gevolgd door een korte verschijning in Spectre. Dench beschrijft de rol als een kans om mannelijke collega’s op hun plaats te zetten en te genieten van autoriteit, terwijl ze scherpe pakken droeg en fictieve gadgets hanteerde.
Ze bouwde het personage op door zich een volledige achtergrond voor te stellen, inclusief een studie rechten in Oxford, het opvoeden van twee dochters en het genieten van whisky. Het publiek had die details niet nodig, maar ze hielpen Dench om overtuigende prestaties neer te zetten. In de loop van de serie leerde ze dat M opereerde in een door mannen gedomineerde wereld, barrières overwon en respect verdiende door directheid en competentie.
Dench prijst producers Barbara Broccoli en Michael G. Wilson omdat ze een ondersteunende omgeving creëerden waarin veel crewleden film na film terugkwamen. Ze noemt het comfort van vertrouwde gezichten, waaronder visagiste Naomi Dunne, en het weer samenwerken met acteurs als Pierce Brosnan en Daniel Craig.
Haar plezier hing vaak af van het script en de regisseur. Ze werkte graag samen met Michael Apted en Martin Campbell. Daarentegen was Tomorrow Never Dies lastig door voortdurende herschrijvingen op het laatste moment, waardoor ze nieuwe pagina’s ’s nachts moest instuderen voor vroege opnames.
Dench ziet hoe het personage Bond veranderde in haar acht films: van een charmante, bijna onaantastbare figuur naar een meer gegronde, realistische agent. Ze koestert genegenheid voor Sean Connery als de originele Bond, maar bewondert hoe zowel Brosnan als Craig de rol eigen maakten met humor en zelfspot.
Apparently, it was Daniel’s idea to have me killed. But first I had to suffer the indignity of being sacked by Ralph Fiennes. Arsehole.
Ze hoorde van het einde van haar personage tijdens een diner met de producers en regisseur Sam Mendes. Hoewel berichten beweerden dat ze huilde, wuift Dench dat weg: na twintig jaar en acht films in de franchise voelde ze vooral dankbaarheid, geen tranen.