- Wereld
- Buitenland
- Binnenland
- Sport nieuws
    - Voetbal nieuws
    - Formule 1 nieuws
    - Wielrennen
    - Ajax nieuws
    - Feyenoord nieuws
    - PSV nieuws
- Economie
- Wetenschap
- Showbiz/Media
- Computer nieuws
- Gaming nieuws
    - PS4 nieuws
    - Xbox One nieuws
- Hardware nieuws

Debuutfilm koppelt Jane Levy en Jessica Rothe als vervreemde zussen die op een afgelegen rivier worden opgejaagd en balanceert schoonheid met wreedheid.

Joshua Giuliano maakt zijn regiedebuut met River, een strakke slasher die op 10 september het Midnight Madness-programma opent op het Toronto International Film Festival. Het verhaal volgt drie broers en zussen die samenkomen om de as van hun vader uit te strooien tijdens een riviertocht die al snel dodelijk wordt als ze een gemaskerde figuur aan de oever tegenkomen.

Terugkeer naar de essentie van de slasher

Giuliano schreef en regisseerde de film met het oog op de basisprincipes van het genre. Hij zocht naar iets straks en direct, zonder overbodigheden, en richtte zich op personages die worden achtervolgd door een onstuitbare moordenaar. De aanpak verwijst naar favorieten uit de jaren zeventig als The Texas Chain Saw Massacre en Halloween, maar levert tegelijk frisse wendingen die het publiek uit balans brengen.

Ik wilde het soort slasherfilm maken dat ik zelf graag wil zien. Iets dat teruggebracht is tot de kern. Voor mij zijn slashers in wezen simpel en oer. Het gaat om een groep mensen die door een moordenaar wordt opgejaagd. Het gaat over de meedogenloosheid van de dood, de jacht op de dood, soms de onvermijdelijkheid van de dood.

Levy en Rothe brengen scream queen-ervaring mee

De cast bestaat onder meer uit Jane Levy en Jessica Rothe, die allebei al naam hebben gemaakt in horror met Evil Dead en Happy Death Day. Hun rollen als vervreemde zussen zorgen al vroeg voor conflict dat de spanning opvoert voordat het geweld escaleert. Giuliano wist dat hun eerdere werk hen had voorbereid om over te schakelen naar rauwe, wilde intensiteit wanneer het verhaal dat vraagt.

Schoonheid en wreedheid in één beeld

Cinematograaf Nick Matthews hielp bij het creëren van visuele dissonantie door gruwelijke daden te plaatsen in adembenemende natuurbeelden langs de rivier in West Virginia. Inspiratie kwam van films als Stalker en Picnic at Hanging Rock. Het contrast laat kijkers ongemakkelijk achter terwijl ze de serene omgeving moeten rijmen met het geweld dat zich daarin afspeelt.

Het leidende principe voor Nick Matthews, mijn dp, en mij was om dit gevoel van dissonantie te creëren door deze ongelooflijk brute momenten te plaatsen in de mooiste setting die je je kunt voorstellen. We wilden een mooie, wrede film maken.

Sounddesign versterkt de dreiging

Giuliano legde evenveel nadruk op het geluid en gebruikte wat onzichtbaar blijft om de verbeelding te prikkelen. Geluiden buiten beeld nodigen de kijker uit om de gaten zelf in te vullen, waardoor het publiek actieve deelnemer wordt in plaats van passieve toeschouwer.

Wat je niet ziet is vaak griezeliger dan wat je wel ziet. Geluid is een omweg en een manier om dat te omzeilen. Het is een manier om het publiek te laten meedoen en interactie te hebben met de film. Ze zitten er niet alleen maar naar te kijken.

Minimale ingrediënten voor maximale impact

Giuliano komt herhaaldelijk terug op het idee dat effectieve horror weinig meer nodig heeft dan sterke personages, een krachtige locatie en een angstaanjagende antagonist. Met die elementen op hun plek wilde hij oprechte schrik bezorgen door oprechtheid en terughoudendheid in plaats van ingewikkelde effecten of nevenverhaallijnen.