Op 63-jarige leeftijd maakt José Mourinho zich op om terug te keren naar een decor dat hem goede herinneringen bezorgt. Het voetbal is geëvolueerd, de omgeving is veranderd en hijzelf is met de jaren gerijpt, maar zijn manier van leven met de sport blijft dezelfde: totaal, zonder halve maatregelen.
Zijn dag begint veel eerder dan die van de rest. Hij is altijd de eerste die het trainingscentrum bereikt. Het gaat niet alleen om discipline: hij wil aanvoelen hoe elke speler binnenkomt, wie concentratie toont en wie vermoeid of afwezig lijkt. Nog voordat een training begint, heeft hij al notitie gemaakt van die kleine details die het verschil maken.
Volgens mensen uit zijn directe omgeving “weet hij altijd wanneer een speler beter of minder presteert en vaak anticipeert hij daarop voordat iemand anders dat doet”. De ochtenden verlopen met lichte ontbijtjes, het lezen van de pers, tactische studie en een minutieuze voorbereiding van de training. Eenmaal op het veld verschijnt de meest kenmerkende Mourinho: veeleisend bij elke oefening, alert op elke beweging en bereid elk aspect te corrigeren dat hem niet bevalt.
Wanneer de veldtraining is afgelopen, is de dag nog lang niet voorbij. Beeldanalyse, evaluatie van wat is gedaan, individuele en groepsgesprekken en planning voor de volgende dag nemen de daaropvolgende uren in beslag. Binnen zijn staf geldt een duidelijke regel: niemand verlaat het sportcomplex voordat alles tot op de millimeter klaarligt voor de volgende dag.
Wie met hem samenwerkt, benadrukt: “het detailniveau waarmee hij werkt is moeilijk uit te leggen. Hij eist enorm veel omdat hij zelf op het randje van de eisen leeft”. Diezelfde intensiteit verklaart waarom Mourinho, na bijna alles gewonnen te hebben, zich nog steeds gedraagt als iemand die nog iets te bewijzen heeft.
Zijn aandacht beperkt zich niet tot het eerste elftal. In Seixal was het gebruikelijk hem wedstrijden van het tweede team te zien volgen, trainingen van de jeugdopleiding bij te wonen of maaltijden te delen met spelers die net aan hun carrière beginnen. “Hij wilde dat de jongens voelden dat hij op iedereen lette. Hij sprak met hen, gaf advies en liet hen belangrijk voelen”, melden mensen uit zijn omgeving.
Daarom blijft hij vaak tot laat in de avond op de accommodatie. Hij kijkt wedstrijden uit andere competities, bereidt toekomstige tegenstanders voor of loopt nog openstaande details na. In cruciale momenten van het seizoen, vooral wanneer zijn familie niet in de buurt is, overnacht hij er zelfs. “Het is moeilijk om zijn tempo bij te houden, zelfs voor de jongsten”, erkennen zijn medewerkers.
Na al die titels, veldslagen en jaren in de top blijft het gevoel rond Mourinho onveranderd. De tijd lijkt voor iedereen te zijn verstreken, behalve voor hem.