John Fogerty ontvangt hoogste Johnny Mercer-onderscheiding van Songwriters Hall of Fame

John Fogerty behoort tot de meest invloedrijke stemmen in de Amerikaanse muziek. In een opmerkelijke periode van vier jaar met Creedence Clearwater Revival van 1968 tot 1972 schreef hij een reeks tijdloze hits die decennia later nog steeds rockradio domineren.

Nummers als Proud Mary, Bad Moon Rising, Fortunate Son en Have You Ever Seen the Rain hielpen de band de hitlijsten te veroveren en bezorgden Fogerty een plek in het pantheon van grote songwriters. Deze week reikt de Songwriters Hall of Fame hem zijn hoogste onderscheiding uit, de Johnny Mercer Award, tijdens een ceremonie in New York die ook Taylor Swift, Alanis Morissette en Kenny Loggins eert.

Fogerty neemt prestigieuze Johnny Mercer Award met bescheidenheid in ontvangst

Fogerty hoorde van de eer terwijl hij op zijn tourbus zat en voelde zich meteen overweldigd. Hij beschreef het moment als alles waar hij ooit van had gedroomd als songwriter. De erkenning bevestigt in wezen een leven lang werk en plaatst hem onder de allerbesten in het vak.

Hij groeide op met het bestuderen van meesters als Irving Berlin, Hoagy Carmichael, Lennon en McCartney en Carole King. Het ontvangen van de award leidde tot reflectie op die lijn en zijn eigen bijdragen.

Fogerty belicht favoriete tekst en over het hoofd gezien protestnummer

Onder zijn eigen nummers wijst Fogerty vaak naar de tekst uit Mystic Highway: zonder te weten waar ik heen ga, kom ik er waarschijnlijk toch. Het nummer verkent een metaforische reis naar het licht en familie, en hij vindt het nog steeds betekenisvol jaren later.

Hij noemt ook Weeping in the Promised Land als een van zijn meest over het hoofd geziene werken. Het nummer, jaren eerder geschreven, kreeg nieuwe relevantie tijdens de covid-lockdown en behandelt thema's van onrecht, inclusief een verwijzing naar George Floyd.

Fogerty pleit voor meer protestliederen in moderne pop

Fogerty merkte op dat Bruce Springsteen de traditie van maatschappelijk bewuste songwriting voortzet. Hij observeerde dat veel jonge artiesten aarzelend lijken, mogelijk door druk van platenmaatschappijen of een door angst gedreven cultureel klimaat. Recente campusprotesten over gebeurtenissen in Gaza toonden dat jonge mensen onrecht instinctief herkennen, zei hij, in de geest van het activisme uit de jaren zestig en zeventig.

Fogerty blijft kalm over weglating uit New York Times-lijst songwriters

The New York Times publiceerde onlangs zijn lijst van de 30 grootste levende Amerikaanse songwriters, en Fogerty behoorde tot de opvallende weglatingen. Hij reageerde met karakteristiek perspectief en wees erop dat veel andere verdienstelijke artiesten ook werden overgeslagen en dat zulke lijsten de smaak van de stemmers op een bepaald moment weerspiegelen.

Fogerty overweegt mogelijke verkoop van zijn moeizaam verworven catalogus

Na jaren van juridische gevechten heeft Fogerty eindelijk het eigendom van zijn muziek teruggekregen. Hij overweegt nu of hij de catalogus wil verkopen, waarbij hij opmerkt dat andere songwriters aanbiedingen in de honderden miljoenen hebben ontvangen. Zijn belangrijkste motivatie zou estate planning zijn om toekomstige familiegeschillen over de nummers te voorkomen.

Hij benadrukte dat elke verkoop hem in staat zou stellen een verantwoordelijke beheerder voor het werk te kiezen, iets wat hij eerder in zijn carrière nooit de kans had gekregen.

Taylor Swifts heropname-strategie inspireert Fogerty's eigen project

Fogerty crediteerde Swift met het helpen motiveren van zijn besluit om zijn klassieke nummers opnieuw op te nemen. Hij voelt al lang een persoonlijke band met haar muziek via zijn dochter en waardeerde de parallelle worstelingen die beide artiesten hadden met cataloguscontrole. De familie nam deel aan de heropnamesessies, waarbij zijn zonen gitaarpartijen bijdroegen en zijn vrouw Julie belangrijke aanmoediging bood gedurende het proces.

De ervaring heeft Fogerty op een vreedzamere plek gebracht met zijn nummers. Hij hoort ze nu op de radio met grotere waardering voor hun blijvende culturele impact.