Bestsellerauteur Jeneva Rose heeft een carrière opgebouwd met verhalen vol onverwachte wendingen en rauwe emotie. In een openhartig gesprek legde ze uit waarom ze op zoek is naar boeken die intense psychologische klappen uitdelen en lezers nog lang na de laatste pagina onrustig achterlaten.
Rose zei dat ze om dezelfde kernreden leest en schrijft. Ze wil verdwijnen in een verhaal dat haar diep raakt. Ze legde uit dat ze zich aangetrokken voelt tot gebrekkige, twijfelachtige personages en plotwendingen die haar verrassen.
Ik wil emotioneel gemanipuleerd, voorgelogen en af en toe getraumatiseerd worden — en als een boek me laat denken: ‘Wat heb ik in vredesnaam net gelezen?’, des te beter. Blijkbaar is dat mijn idee van een leuke tijd.
Een opvallende aanbeveling komt van auteur Peter Swanson. Rose beschreef het als een boek dat ze zou willen vergeten om de verrassing opnieuw te beleven. Ze prees hoe het verhaal de verwachtingen op klassieke thrillerwijze onderuithaalt.
Rose belichtte een Stephen King-roman die opvalt door de diepe verkenning van verdriet en wanhopige keuzes. Ze merkte op dat de echte horror niet alleen in bovennatuurlijke elementen schuilt, maar ook in de menselijke beslissingen die maar al te herkenbaar aanvoelen.
Karin Slaughters “Pretty Girls” maakte diepe indruk. Rose herinnerde zich hoe geschokt ze was over hoe ver de auteur bereid was te gaan in de duisternis. De onverschrokken verteltrant bleef bij haar hangen.
De roman “A Head Full of Ghosts” krijgt lof voor het bewaren van ambiguïteit. Rose zei dat het boek voortdurend de vraag oproept of gebeurtenissen voortkomen uit bezetenheid, psychische aandoening, manipulatie of onbetrouwbare herinnering, zonder makkelijke oplossing zelfs na het einde van het verhaal.
Elizabeth Haynes’ “Into the Darkest Corner” zorgde ervoor dat Rose zich voelde alsof ze in de angst van de hoofdpersoon zat. Jaren later herinnert ze zich nog steeds de paranoia en de neiging om sloten te controleren die het boek opriep.
Rose tipte ook haar nieuwste boek, “Sometimes I Scare Myself”. Geschreven tijdens een postpartumperiode met angst, verwerkt het boek thema’s als angst, isolatie en naderend onheil, naast séances, spookhuizen, vloeken en zwarte humor.
Mag ik mijn eigen boek aanbevelen? Want dat doe ik toch. Ik schreef ‘Sometimes I Scare Myself’ tijdens mijn kraamperiode, terwijl ik last had van postpartumanxiety, en ik denk dat een deel van wat ik voelde zijn weg naar de pagina heeft gevonden.