Hollywood heeft jarenlang geprobeerd het onderling verbonden franchisemodel na te bootsen dat werd geïnitieerd door het Marvel Cinematic Universe. DC Studios lijkt de belangrijkste lessen uit die eerdere pogingen te hebben geleerd.
Eerdere pogingen richtten zich vaak op een te snelle opzet of vertrouwden op post-credit-teasers. De nieuwe aanpak onder co-ceo’s James Gunn en Peter Safran kiest voor een complete wereld vanaf het begin. De film Superman van vorig jaar leverde een volledig uitgewerkte setting op waarin bijfiguren organisch verschenen. De nieuwe film Supergirl zet die strategie voort door de Czarnianse premiejager Lobo erin te verweven.
In de film komt Lobo in contact met Kara Zor-El, gespeeld door Milly Alcock, en haar metgezel Ruthye. Beide partijen zijn op zoek naar leden van de criminele groep die bekendstaat als de Brigands. De ontmoeting leidt tot een gedwongen samenwerking zonder dat er een permanent team ontstaat. Deze opzet behoudt het eenzame karakter van Lobo en geeft hem toch betekenisvolle screentijd.
De rol past bij het gevestigde schermimago van Jason Momoa. Lobo komt sarcastisch, onvoorspelbaar en fel onafhankelijk over. Scenarioschrijfster Ana Nogueira geeft het personage een persoonlijke code en momenten van aarzelend medeleven zonder zijn scherpe randen weg te nemen. De match voelt natuurlijker dan de eerdere rol van de acteur als Aquaman.
Gunn en Safran hebben bij DC Studios een schrijversgedreven model benadrukt. Het bescheiden maar kenmerkende gebruik van Lobo in Supergirl laat ruimte voor een groter en vreemder verhaal. In tegenstelling tot veel antiheldenverhalen die personages naar verlossing leiden, wijst de stripgeschiedenis van Lobo met bizarre figuren op een film die kan leunen op intergalactische chaos en donkere humor. Supergirl draait nu in de bioscoop.