Jack Haven ontdekte een onverwachte onschuld in de rol van Little Death, de gehelmde moordenaar centraal in de in-universe slasher-serie Camp Miasma.
De 31-jarige acteur, bekend van Netflix’ Atypical en films als Bill and Ted Face the Music, brengt die kwaliteit naar Jane Schoenbrun’s nieuwste film, Teenage Sex and Death at Camp Miasma, die in première ging op Cannes.
Haven beschrijft het personage als iemand die niet uit kwaadaardigheid doodt, maar vanuit een gevoel van onvermijdelijkheid en simpele nieuwsgierigheid naar de wereld. “Het is iemand die niet doodt uit een gemene en wrede impuls, maar eigenlijk gewoon door onvermijdelijkheid en nieuwsgierigheid,” vertelde hij aan The Hollywood Reporter.
Het verhaal volgt een jonge filmmaker, gespeeld door Hannah Einbinder, die de Camp Miasma-franchise reboot. Gillian Anderson verschijnt als de ultieme final girl, wat Haven een boeiende klassieke opzet vond.
Ik hou van een personage dat niet helemaal begrijpt hoe menselijke dingen werken, maar er toch mee wil spelen. Er is een onschuld en een volledig onvermogen om mensen om je heen op een manipulatieve manier te sturen.
Haven werkte eerder samen met Schoenbrun aan de veelgeprezen film I Saw the TV Glow. Ze noemen de regisseur een van de zeldzame, sacrale samenwerkingspartners wiens verbeelding intergalactisch aanvoelt.
“Ik voel een grote vrijheid als ik bij Jane ben,” zei Haven. “Als ik met Jane praat over het creëren van iets, omdat ze een echt onbeperkte verbeelding hebben en door dimensies kunnen reizen.” De acteur voegde eraan toe dat ze altijd klaarstaan om opnieuw samen te werken: “Ik pak mezelf in en sta klaar bij de deur.”
Haven gaf toe dat de ervaring op Cannes intense mentale druk opriep, vergelijkbaar met paranoia in een omgeving met hoge inzet waar kapitalisme en film samenkomen. Ondanks de innerlijke uitdagingen vond hij de viering van het werk van cast en crew diep ontroerend, vooral omdat hij het moment deelde met zijn moeder, een ervaren kunstenaar.
Haven heeft twee speelfilms geregisseerd, waarvan er één nu te zien is. De eerste werd snel opgenomen met een iPhone om een goede vriend vast te leggen die vocht tegen leverkanker. De tweede, gefinancierd door een andere vriend, had een gestructureerd script en een professionele camera. Het monteren bleek het moeilijkst, maar de projecten hebben plannen aangewakkerd voor een derde komische film die later dit jaar wordt opgenomen.
Schoenbrun heeft de uitgebreide one-shot moordpartij als een van hun trotsste prestaties geprezen. Haven bagatelliseerde persoonlijke verdienste en benadrukte dat de scène intensief fysiek werk vergde, inclusief een zware camerarijg om het lichaam en precieze choreografie ontwikkeld met het stuntteam.
De scène vroeg om acht takes en Haven beschreef het als de fysiek meest uitdagende scène van hun carrière. Het eindresultaat bekijken liet hen in verwondering achter, net als de rest van Schoenbrun’s werk, dat de verwondering van kinderlijke vertelkunst oproept.