Isabel Fernández meldde zich in 2015 aan bij het leger, in navolging van de familietraditie. De eerste maanden van de opleiding bleven onvergetelijk voor de vrouw uit Toledo. Kort na het afleggen van de eed in het gemotoriseerde infanterieregiment La Reina in Córdoba ontstonden de eerste kniepijnklachten die haar leven zouden veranderen.

De klap die haar militaire carrière stopzette

Tijdens een ochtendloop voelde ze een hevige pijn in een knie en moest ze stoppen. Medisch onderzoek toonde een ernstige bilaterale chondropathie van graad vier aan. Met nog maar 28 jaar vertoonden haar knieën al het slijtagebeeld van een 65-jarige met gevorderde artrose. De diagnose dwong haar het sporten te staken en deed haar vrezen voor haar toekomst bij de krijgsmacht.

De eerste maand bracht elk gesprek over haar toestand haar in tranen. Toch besloot ze naar alternatieven te zoeken en nam contact op met de sportbegeleider van het Nationaal Ziekenhuis voor Paraplegiepatiënten in Toledo.

Van staand karate naar ongeslagen succes in de rolstoel

Fernández probeerde eerst rolstoelbasketbal en aangepast fietsen. In juli 2018 pakte ze het karate weer op dankzij haar oude trainer Álvaro. Ze was op haar vierde begonnen en was tweemaal derde van Spanje geworden in kumite met de selectie van Castilië-La Mancha. Deze keer nam ze deel aan aangepaste kata’s.

Haar eerste wedstrijd in Ávila was extra emotioneel: dezelfde zaal waar ze haar laatste staande toernooi had gehouden, was nu het decor van haar rolstoeldebuut. Ze eindigde het kata huilend en ook de juryleden raakten ontroerd. Niemand deed nog mee in die categorie, dus pasten ze het reglement aan om haar toe te laten.

Sindsdien behaalde ze drie wereldtitels (Madrid 2018, Dubai 2021 en Boedapest 2023) en vier Europese gouden medailles. Voor de finale van haar eerste WK in het WiZink Center herinnerde haar trainer haar eraan dat ze al gewonnen had door daar überhaupt te staan.

De ziekte vordert en dwingt overstap naar boogschieten

De klachten werden met de jaren erger. Ze verloor kracht en gevoel in benen en armen, ontwikkelde spasticiteit en hyperreflexie. De huidige diagnose wijst op een genetische oorzaak. Ook ontstonden problemen met blaas- en darmcontrole. De pijn dwong haar na het WK te stoppen met karate, waarbij ze al met verdovende pleisters uitkwam.

Na terugkomst van het wereldkampioenschap kreeg ze het advies om rolstoelboogschieten te proberen in het Nationaal Ziekenhuis voor Paraplegiepatiënten. Twee maanden later trainde ze al bij Club Águila Imperial in Toledo en drie maanden later deed ze mee aan haar eerste internationale wedstrijd.

Onmiddellijk succes en wereldrecord in de nieuwe discipline

In 2025 debuteerde ze met goud op de Europacup in Rome, zilver in Nove Mesto en zilver op het WK in Gwangju. In 2026 werd ze Europees kampioene. In vier internationale toernooien behaalde ze vier podiumplaatsen. Daarnaast bezit ze het wereldrecord indoor met 567 punten op het Spaans kampioenschap in Jaén.

Ze komt uit in de W1-categorie op 50 meter met een boog van 41 pond. De aanpassingen bestaan uit een borstband voor stabiliteit en een polsband die de hand recht houdt. Een vergrootvizier of peep sight mag ze niet gebruiken.

De blik gericht op de Paralympics van Los Angeles 2028

Twee jaar voor de Paralympische Spelen van Los Angeles 2028 klinkt haar naam al als mogelijke medaillewinnares. Het boogschieten heeft haar de kans gegeven haar droom waar te maken die karate haar niet kon bieden, omdat het geen paralympische discipline is. Fernández probeerde eerder ook kanovaren en gewichtheffen voordat ze haar nieuwe passie vond.

Haar trainer bij de Koninklijke Spaanse Boogschietfederatie, Rubén Montes, prijst haar doorzettingsvermogen en aangeboren techniek. Fernández benadrukt dat deze sport haar geen pijn bezorgt en dat ze dagelijks tot 160 pijlen kan schieten zonder haar gezondheid in gevaar te brengen.