- Wereld
- Buitenland
- Binnenland
- Sport nieuws
    - Voetbal nieuws
    - Formule 1 nieuws
    - Wielrennen
    - Ajax nieuws
    - Feyenoord nieuws
    - PSV nieuws
- Economie
- Wetenschap
- Showbiz/Media
- Computer nieuws
- Gaming nieuws
    - PS4 nieuws
    - Xbox One nieuws
- Hardware nieuws

Debuutfilm van Dylan Stephen Levers vermengt memecultuur, echte alt-right protesten en coming-of-age worstelingen in een actuele cinematische parabel.

Schrijver-regisseur Dylan Stephen Levers maakt een opvallende entree met zijn eerste speelfilm, Pop Pop, een visueel gedurfde parabel die vragen over virale verspreiding, digitaal nihilisme en radicalisering aan de kaak stelt. De film beleeft zijn wereldpremière op zondag tijdens de 30e editie van het Tallinn Black Nights Film Festival in Estland, in de Rebels With a Cause Competition.

Verhaal volgt uiteenlopende paden na de middelbare school

Pop Pop volgt beste vrienden Dustin en Dibz, gespeeld door Cashton Tate Rehklau en Trevor Jonathan Lown. Het tweetal deelt een appartement in New York en runt een online serie na het overleven van hun eindexamenjaar. Hun wegen scheiden zich al snel. Dustin duikt dieper in provocerende posts die aandacht en volgers trekken, terwijl Dibz zich richt op sociaal-justitiële activiteiten en worstelt met zijn identiteit nadat hij gevoelens ontwikkelt voor een andere man.

Het verhaal vermengt gescripte scènes met beelden die zijn vastgelegd tijdens echte protesten en psychedelische animaties die kijkers onderdompelen in online ruimtes, waaronder de manosphere. De bijrolbezetting bestaat uit Lena Kutscher, Austin Davis, Djuna Knight, Kevin Confoy en Marta Kotzien.

Productiewortels gaan terug tot 2016

Levers begon in 2016 met het schrijven van het script te midden van toenemende online activiteit van boze witte mannen die extremistische opvattingen deelden over immigranten, de islam, vrouwen en de vermeende bedreiging van het blanke ras. Wat media aanvankelijk afdeden als randgroepen, kreeg later politieke tractie. Een productie van A Body by Lulz Films, mede geproduceerd door Grease NYC, met cinematografie van Consuelo Althouse en montage door Josh Coll. Producenten zijn W. Ian Ross, Levers en Althouse, met executive producers Stefanie Abel Horowitz, Josh Bierne-Golden en Erin Magill.

Echte protesten vormen authentieke achtergrond

De regisseur deed in 2019 onderzoek naar alt-right evenementen en woonde er meerdere bij, waaronder een Straight Pride-protest in Boston waar Milo Yiannopoulos als parade-marshal optrad. In plaats van scènes na te spelen, filmde het team binnen een Stop the Steal-rally in december 2020 in Washington D.C., geleid door Ali Alexander. Het evenement vond drie weken voor 6 januari plaats en diende later als generale repetitie voor die dag.

Consuelo en ik hebben veel gesprekken gevoerd over de ethiek van het filmen tijdens een evenement dat zijn eigen doel had en niet werd opgevoerd om op het scherm te verschijnen. We hebben afgesproken om één personage, Dibz, te nemen en de actie om hem heen te laten ontvouwen.

Technologie en memes vormen de visuele taal

De film behandelt een oudere computerinterface als personage, compleet met harde typgeluiden en retro pop-upvensters. Digitale sequenties combineren originele creaties met echte memes uit 2016, waaronder een dansende Drake en political compass-beelden. Levers hoopt dat kijkers later lijsten samenstellen van de memes die op het scherm te zien zijn.

Titel weerspiegelt maatschappelijke breuk

De titel Pop Pop roept het gevoel op van instituties en sociale contracten die uit elkaar vallen. Levers beschrijft het als zowel een knipoog naar die explosieve energie als een verwijzing naar popfilmmaken dat beeldmateriaal opslokt en hergebruikt voor nieuwe doeleinden.

Hoop op dialoog in plaats van verdeeldheid

Levers wil dat het publiek de personages gebruikt als sleutels voor hun eigen gesprekken in plaats van met de vinger te wijzen naar familieleden tijdens gespannen feestdagen. Hij benadrukt coalitievorming en het vinden van gemeenschappelijke grond, zelfs met mensen die andere opvattingen hebben.

Ik wilde echt een film maken over mensen die gelijk hebben als ze ongelijk hebben en ongelijk als ze gelijk hebben, en wat het betekent om moreel driedimensionaal te zijn in een wereld die ons niet veel goede opties biedt om een goed mens te zijn.