Twee van de best verdienende films van vandaag, Michael en The Devil Wears Prada 2, onderscheiden zich door hun mix van actuele gebeurtenissen en historische reflectie. Deze aanpak heeft branchefiguren ertoe aangezet om te overwegen of een vergelijkbare stijl klassieke politieke thrillers nieuw leven zou kunnen inblazen.
Vijftig jaar geleden boeide All the President's Men het publiek met zijn portret van journalisten Robert Redford en Dustin Hoffman die het Watergate-schandaal onderzochten. Het project ondervond aanzienlijke uitdagingen, waaronder een script met weinig actie en romantiek, plus de onopgeloste identiteit van de belangrijkste bron die bekendstaat als Deep Throat.
Regisseur Alan Pakula worstelde om echte figuren uit de Nixon-administratie te casten en beschreef hen als onopvallende corporatietypes wier namen als Haldeman en Ehrlichman geen dramatische flair hadden. Hij merkte op dat hun strategie tijdens productiebesprekingen even weinig inspirerend aanvoelde.
Achter de schermen ondervond Katherine Graham, uitgever van de Washington Post, druk om de agressieve berichtgeving van Bob Woodward en Carl Bernstein te beperken. Redacteur Ben Bradlee benadrukte het risico dat de New York Times de Post zou verslaan bij belangrijke onthullingen, wat urgentie aan het project toevoegde.
Redford drong aan op een meer ingetogen portret van Woodward, terwijl Hoffman een energieke Bernstein belichaamde. Beide acteurs maakten zich zorgen dat hun bronnen hen zouden misleiden of dat concurrenten de grootste primeurs zouden claimen. Deze elementen bouwden op naar het hoogtepunt van de film met Nixons aftreden.
Verschillende filmmakers zien nu potentieel in het aanpassen van de formule aan het Jeffrey Epstein-schandaal, gecombineerd met hedendaagse politieke dynamiek. De mix van invloed, rijkdom en macht uit die tijd zou kijkers kunnen aantrekken die op zoek zijn naar intense procedurele drama.
Pakula uitte ooit sterke interesse in het casten van onderscheidende persoonlijkheden voor zo'n verhaal, hoewel hij erkende dat de timing geduld zou vergen. Zijn eerdere werk aan The Parallax View had al zijn vaardigheid met politiek geladen verhalen getoond.
I’m going to fall on my face this time.
Ondanks deze zorgen behaalde de originele film sterke kassuccessen en Oscar-erkenning. Vandaag de dag blijven sommige makers graag onderzoeken of een nieuwe versie tegen de achtergrond van het Epstein-schandaal die impact zou kunnen evenaren.