Gillian Anderson kreeg een volledige paniekaanval toen ze voor het eerst een van de meest viscerale sequenties in haar nieuwste film bekeek. Het moment, dat ze simpelweg ‘die bloeddag’ noemt, liet haar geschokt achter, zelfs als toeschouwer.
Het filmen van de sequentie vereiste zorgvuldige planning om letterlijk verdrinking te voorkomen te midden van de vloedgolf aan vloeistof. Anderson beschreef de enorme hoeveelheid bloed en de fysieke eisen die aan iedereen werden gesteld. Ze zag hoe haar co-ster oprechte angst doorstond die dag.
We shot a lot of very intense stuff and I had to really put myself in the fear and approach it incredibly seriously. I was having trouble just regulating my energy.
Anderson observeerde de transformatie van dichtbij. Ze merkte hoe Einbinder de angst volledig belichaamde, waardoor de performance zowel indrukwekkend als onheilspellend was om te zien.
De film, die in première ging in Cannes Un Certain Regard, volgt de opkomende regisseur Kris, gespeeld door Einbinder. Zij wordt ingehuurd om een ooit populaire slasherreeks uit de jaren 80, genaamd Camp Miasma, nieuw leven in te blazen. De reeks is aangetast door eindeloze sequels en verouderde, transfobe elementen. Kris wil het verhaal moderniseren en haar eigen visie erin brengen, waaronder het casten van de ‘final girl’ uit de originele film, Billy, nu gespeeld door Anderson als een teruggetrokken, wiet rokende figuur die op dezelfde locatie aan het meer woont.
De twee personages beginnen een geladen relatie die een van de meest sensuele scènes ooit bevat met gefrituurde kip en dipsaus. Einbinder legde uit hoe het simpele delen van eten intens intiem wordt. Kris moet eerst haar diepgewortelde schaamte rond seks confronteren voordat ze verlangen volledig omarmt, een reis die Einbinder persoonlijk resonant vond.
I felt really challenged by the material and I think this liberation from shame and embracing desire was something that, in reading the film, I had to reflect on that myself on a personal level. It was almost therapeutic.
Voor Anderson resoneert het project ook met haar echte ervaringen op Comic Cons. Ze beschreef de obsessieve gehechtheid die fans ontwikkelen aan cultfilms en de ontsnapping die ze bieden. De film vangt diezelfde ontsnappingsenergie terwijl het gevoelens van dissociatie en uitsluiting van maatschappelijke normen aansnijdt.
Einbinder, bekend om haar openlijke steun aan Palestijnse rechten, besprak de uitdagingen van kunst en commercie. Ze benadrukte de aanwezigheid van dark money in Hollywood en de invloed van grote donoren op streamingplatforms. De actrice benadrukte dat ze zal blijven pleiten voor een vrij Palestina, ongeacht beslissingen over productie-financiering.
I unfortunately think there’s a lot of dark money in Hollywood. We, as artists, as individuals, don’t make those decisions. But what I can tell you is that I can and have and will continue to speak and advocate for a free Palestine.
Beide actrices toonden diepe trots op de voltooide film. Einbinder noemde het een wilde rit en merkte op dat het haar eerste speelfilm was na haar doorbraak met de televisieserie Hacks. Anderson voegde een luchtige opmerking toe over goede daden in een vorig leven toen Einbinder haar angst uitsprak dat succes misschien vluchtig zou zijn.