Het iconische slotcitaat uit Back to the Future opende de deur naar oneindige tijdreisverhalen

De memorabele zin van Doc Brown over wegen legde de basis voor de gedurfde sequels van de franchise en herdefinieerde het sciencefictiongenre voor decennia

De hit uit 1985 Back to the Future maakte van tijdreisfilms iets veel inventievers en personagegerichts dan de voorspelbare B-films van vroeger. Regisseur Robert Zemeckis en zijn team draaiden bekende tropes om en leverden een komische avonturenfilm met Michael J. Fox als Marty McFly en Christopher Lloyd als de excentrieke Doc Brown.

De slotzin die het onmogelijke beloofde

Aan het einde van de film worden Marty en zijn vriendin Jennifer benaderd door een toekomstige versie van Doc Brown in de DeLorean. Wanneer Marty opmerkt dat ze de weg missen om 88 km/u te halen, antwoordt Doc met de inmiddels beroemde zin voordat de auto opstijgt en wegvliegt. Het moment vatte de geest van grenzeloze avonturen perfect samen.

Roads. Where we're going, we don't need roads.

— Doc Brown, Back to the Future, The 1985 film directed by Robert Zemeckis

Sequels verbreedden de horizon van de franchise

De belofte leverde precies wat ze suggereerde. Back to the Future Part II sprong vooruit naar 2015 met vliegende auto’s, zelfdrogende kleren en hoverboards. Back to the Future Part III reisde vervolgens terug naar 1885 voor een westernavontuur dat nog steeds creatieve oplossingen vond voor de energiebehoefte van de DeLorean in een tijd zonder moderne brandstof of technologie.

Een blijvende invloed op tijdreisverhalen

Door conventionele grenzen weg te nemen, moedigde de franchise gedurfdere vertellingen in het genre aan. Latere films bouwden voort op die vrijheid, of het nu ging om escalerende actie, slimme loops of genre-mengsels. De originele trilogie blijft juist daarom zo vaak opnieuw te bekijken: hij bewees dat tijdreisverhalen overal naartoe konden zonder repetitief te worden.

Tags bij dit artikel