Netflix’ I Am Not Okay With This arriveerde met een sterke achtergrond en directe belofte. De serie bewerkte Charles Forsman’s graphic novel en had twee jonge acteurs in de hoofdrol die net doorbraken in de hitfilm It. Het bood kijkers een frisse draai aan bovennatuurlijke coming-of-age-verhalen op een moment dat Stranger Things had bewezen dat de formule op grote schaal kon slagen.
De culturele impact van Stranger Things reikte veel verder dan de eigen afleveringen. De mix van nostalgie uit de jaren tachtig en een mysterie in een kleine stad maakte de weg vrij voor andere projecten die bovennatuurlijke elementen combineerden met herkenbaar tienerdrama. De film It uit 2017 profiteerde direct van die golf, en twee van de jonge sterren, Sophia Lillis en Wyatt Oleff, werden al snel gecast als hoofdrolspelers in de nieuwe Netflix-serie.
Waar Stranger Things soms moeite had om de inzet consistent te houden naarmate het verhaal groter werd, bleef I Am Not Okay With This intiem. Het gebruikte psychokinetische krachten niet als spektakel, maar als metafoor voor de onbeheersbare veranderingen in de adolescentie en het gevoel dat eigen emoties gevaarlijk kunnen worden.
Sophia Lillis speelt Sydney Novak, een 17-jarige die na de zelfmoord van haar vader in volwassen verantwoordelijkheden wordt geduwd. Haar moeder weigert het verlies te bespreken, waardoor Syd alleen met schuld en isolatie worstelt. De serie toont hoe deze emotionele terughoudendheid haar vormt, vooral wanneer onverklaarbare krachten opduiken in momenten van intense emotie.
Lillis vangt de paranoia en zelf twijfel van iemand die gelooft dat haar eigen ontwikkeling ergens fout is. De bijrolspelers vermijden simpele archetypen. Oleff brengt warmte en humor in Stan, wiens onbeantwoorde verliefdheid op Syd uitgroeit tot een blijvende vriendschap, ook als zij dichter bij Dina komt, gespeeld door Sofia Bryant. Klassenspanningen op school voegen nog een laag realisme toe aan de adolescentenconflicten.
Het eerste seizoen eindigt met Syd die een zekere mate van zelfacceptatie bereikt, maar het zet ook grotere vragen op over haar krachten en de gemeenschap om haar heen. Thema’s als publieke schaamte en gaslighting worden geïntroduceerd maar nooit volledig uitgewerkt. Fans van Forsman’s originele strips hadden reden om diepere duiken in deze ideeën te verwachten als de serie was doorgegaan.
De serie ging in maart 2020 in première, slechts weken voordat de covid-19-pandemie wereldwijd producties stillegde. De jonge cast en het emotioneel intense materiaal maakten een snelle terugkeer onwaarschijnlijk. Het resultaat is een van Netflix’ meest genoemde ‘wat als’-verhalen: een serie die perfect getimed leek voor haar thema’s, maar op het slechtst mogelijke moment voor haar toekomst arriveerde.
Zelfs zonder een tweede seizoen blijft I Am Not Okay With This een volwassen, specifieke blik op hoe buitengewone vermogens alledaagse worstelingen kunnen belichten. De annulering blijft een duidelijk voorbeeld van hoe externe gebeurtenissen veelbelovende nieuwe stemmen in genretelevisie kunnen smoren.