In een tijd van grote welvaartskloof en wijdverbreide frustratie over de macht van bedrijven, hebben films over buitenstaanders die banken beroven en de opbrengst herverdelen een natuurlijke aantrekkingskracht. How to Rob a Bank probeert daar op in te spelen met een verhaal over technisch onderlegde dieven die hun overvallen filmen en online antikapitalistische boodschappen verspreiden.
Het verhaal volgt Ryan, gespeeld door Nicholas Hoult, die een bende leidt met vrienden Vince en Hugo en zijn partner Emi. Met dierensnoeten op slaat de groep banken in Pittsburgh en stuurt het geld naar goede doelen. Later bewerken ze de beelden tot strakke YouTube-video’s die economische ongelijkheid uitleggen en kijkers oproepen het systeem in twijfel te trekken.
De wetshandhaving reageert met FBI-agent John West, vertolkt door John C. Reilly, die samenwerkt met computerdeskundige Reagan Gardner, gespeeld door Zoe Kravitz. Reagan, die onder huisarrest staat, wordt bij de zaak betrokken ondanks haar eigen sympathie voor de zaak van de bende.
Regisseur David Leitch bouwde zijn reputatie op met stijlvolle, energieke actiefilms als de originele John Wick, Atomic Blonde en Bullet Train. Dit project leunt echter te veel op felle kleuren en snelle sneden en mist de precieze, dynamische vechtchoreografie die zijn beste werk kenmerkt.
Een paar sequenties, zoals een gevecht in een vrachtwagen en een achtervolging met een gepantserde auto, bieden korte vonken. De meeste overvallen verlopen zonder tegenstand en latere confrontaties voelen gehaast in plaats van spannend of inventief.
De bendegenoten krijgen tragische achtergronden die hen als helden neerzetten, waardoor echte ethische spanning ontbreekt. Hun YouTube-segmenten nemen veel schermtijd in beslag maar komen ongemakkelijk en herhalend over. De kijker leert weinig over de personages buiten hun gemaskerde daden.
Reagan springt eruit als het meest gelaagde personage, met persoonlijke tekortkomingen en een groeiende band met agent West. De film verkent hun partnerschap kort voordat de toon halverwege omslaat van lichte ironie naar zwaarder emotioneel terrein zonder soepele overgang.
Hoewel het uitgangspunt aansluit bij actuele frustraties over ongelijkheid, blijft de uitvoering te veilig. Het verhaal vermijdt lastige vragen over misdaad en rechtvaardigheid, wat resulteert in sympathieke maar vlakke hoofdpersonen en weinig dramatische spanning. Het eindproduct voelt als een gemiste kans voor een regisseur die bekendstaat om scherpere spanning.