Steven Spielbergs blockbuster Jaws uit 1975 maakte van een simpel haaienverhaal een kassucces dat Hollywood voorgoed veranderde. Het verhaal over een grote witte haai die een badplaats in New England terroriseert en de aarzelende burgemeester die de stranden openhoudt voor toeristen, boeide wereldwijd het publiek. Het enorme succes inspireerde in de loop der jaren talloze navolgingen, van lowbudget-thrillers tot moderne titels zoals de aankomende release Thrash in 2026.

Toho dringt aan op een thriller in Jaws-stijl

In Japan benaderde studio Toho de opkomende regisseur Nobuhiko Obayashi met een duidelijke opdracht. Ze wilden dat hij zijn eerste speelfilm maakte in dezelfde geest als Spielbergs hit. Obayashi had zijn carrière opgebouwd met televisiereclames en voelde zich onzeker over een breed filmpubliek. Hij vroeg zijn jonge dochter Chigumi om ideeën over wat kinderen zou afschrikken in een horrorverhaal.

Haar suggesties vormden de kern van het project. Ze beschreef een huis dat meisjes verslindt en gaf specifieke gruwelijke beelden, waaronder een watermeloen die in een put valt en als een afgehakt hoofd terugkomt. Obayashi ging met deze concepten aan de slag en leverde iets volkomen onverwachts aan zijn opdrachtgevers.

Surrealistische beelden nemen de productie over

De voltooide film toont een piano die tiener-meisjes verslindt, een spiegel met vreemde krachten en een vechtsporter die deels in een andere dimensie wordt getrokken. Een dansend skelet verschijnt naast een spookachtige figuur die mogelijk een kat is. Een beer bereidt sushi terwijl jonge vrouwen in het griezelige huis worden geterroriseerd. In een scène arriveert een jongeman met een dune buggy en ontmoet een schokkend lot.

Obayashi voltooide de soundtrack voordat de camera's draaiden. Componist Asei Kobayashi leverde pianostukken, terwijl de band Godiego songs bijdroeg. De regisseur draaide de eclectische mix van popnummers, muziekdoosmelodieën en dramatische stingers tijdens het filmen om de toon voor zijn cast te zetten.

Japanse filmindustrie creëert ruimte voor het wonderlijke

De late jaren zeventig markeerden een overgangsperiode in de Japanse cinema. De New Wave-regisseurs uit de jaren zestig maakten nog af en toe gedurfd werk, maar grote namen als Nagisa Oshima en Shohei Imamura brachten in 1977 niets uit. Akira Kurosawa was recent teruggekeerd met Dersu Uzala. Adult drama's domineerden de kassa.

Obayashi plaatste zijn vreemde creatie in deze korte stilte. Wat begon als een poging om Jaws na te bootsen, werd een glorieuze, excentrieke productie die de oorspronkelijke opdracht volledig negeerde.

House vindt decennia later een cultpubliek

De film bleef jarenlang grotendeels onbekend in de Verenigde Staten. In 2010 volgde een brede release, gevolgd door een Criterion Collection Blu-ray-editie. Tieners omarmden de film enthousiast en maakten hem tot een succes in de VS. Obayashi miste misschien het doel met een rechttoe-rechtaan haai-thriller, maar leverde voor Toho toch waarde met deze onvergetelijke curiositeit.

Voor liefhebbers van werkelijk onconventionele cinema staat het resultaat ver af van zijn vermeende inspiratiebron.