Tien jaar nadat The Witch Robert Eggers vestigde als meester van langzaam opbouwende spanning, arriveert een sobere Nederlandse productie op Shudder met dezelfde griezelige middeleeuwse wereld en door hekserij gedreven woede, maar in een veel sneller tempo.

Met een lengte van slechts zestig minuten dompelt Heresy de kijker onder in een wervelwind van hallucinerende beelden en smeulende anti-patriarchale woede die de spanning vanaf de eerste seconden hoog houdt.

Psychedelische wezens sturen de horror in Heresy

Het verhaal speelt zich af in een klein middeleeuws dorp tegen een dreigend bos. De jonge vrouw Frieda, gespeeld door Anneke Sluiters, probeert alle remedies die de dorpspastoor biedt om zwanger te worden, maar elke poging mislukt en maakt haar man woedend.

Een angstaanjagende ontmoeting in het bos verandert alles. Een bovennatuurlijk wezen hecht zich aan haar, en bij haar terugkeer bestempelen de dorpelingen haar direct als heks in dienst van de duivel, waardoor ze zowel menselijk vooroordeel als bovennatuurlijke krachten moet bestrijden.

De film verspilt weinig tijd aan de overgang van aardse onrust naar volwaardig bovennatuurlijk spektakel en gebruikt praktische effecten en nevel om steeds bizarre en groteske fantasiewezens te tonen.

Verbluffende praktische effecten creëren een macabere visuele belevenis

Voordat het bos haar opeist, blijft de camera hangen bij alledaagse dreigingen in het dorp, waardoor de kijker Frieda’s voortdurende waakzaamheid deelt. Donker licht en krappe composities creëren claustrofobie, zelfs te midden van de bomen.

Eenmaal het keerpunt bereikt, laat de film een stroom van hallucinerende body horror en cathartische sequenties los die zowel mooi als diep verontrustend aanvoelen, bijeengehouden door een dreigende orkestrale score.

Acteerwerk verankert thema’s van vrouwelijke woede

In het hart van het verhaal stroomt een krachtige vrouwelijke woede die de film vooral via sfeer uitdrukt in plaats van lange dialogen. Frieda’s waarde in de gemeenschap hangt af van moederschap, en haar stille wanhoop barst al snel uit in iets primairs en onstuitbaars.

Sluiters levert een magnetische prestatie die begint in onderdanigheid maar lagen van felheid onthult. Met beperkte dialoog brengt haar expressieve gezicht groeiende angst en woede over en maakt ze de verwachting dat vrouwen gezien maar niet gehoord moeten worden tot een wapen.

Het resultaat is een compacte folk horror-film die alle geliefde genre-elementen in één uur viscerale, werkelijkheid-vervormende terreur propt die nog lang na de aftiteling blijft hangen.