- Wereld
- Buitenland
- Binnenland
- Sport nieuws
    - Voetbal nieuws
    - Formule 1 nieuws
    - Wielrennen
    - Ajax nieuws
    - Feyenoord nieuws
    - PSV nieuws
- Economie
- Wetenschap
- Showbiz/Media
- Computer nieuws
- Gaming nieuws
    - PS4 nieuws
    - PS3 nieuws
    - Xbox One nieuws
    - Xbox 360 nieuws
- Hardware nieuws

De RTVE-presentatrice reflecteert op de esthetische druk op sociale media en waarschuwt tegen anorexia en bulimia in 'Al cielo met haar'

Henar Álvarez heeft opnieuw de aandacht getrokken met een directe en ongezouten monoloog in haar programma op RTVE. De presentatrice bespreekt de esthetische druk die vrouwen ervaren en hekelt de dubbele standaarden die zowel sociale media als traditionele media hanteren.

Álvarez vergelijkt reacties op een magere hond en een magere vrouw

Tijdens haar betoog legde Henar Álvarez een duidelijk voorbeeld van die tegenstrijdigheid op tafel. Wanneer iemand op sociale media een foto plaatst van een hondje met zichtbare ribben, roepen de reacties om hulp en een gezin voor het dier. Bij een extreem magere vrouw daarentegen prijzen de koppen haar getrainde armen of elegantie, zoals bij Demi Moore gebeurde.

Met haar kenmerkende humor ironiseerde de presentatrice over de armen van de actrice: die zijn fragieler dan de haarzakjes van Rafa Nadal. Die opmerking illustreerde hoe de samenleving extreme magerheid bij vrouwen nog steeds beloont, terwijl dezelfde verschijning in andere contexten wordt veroordeeld.

De presentatrice vergelijkt extreme magerheid met de Torrente-films

Álvarez vervolgde haar verhaal door te stellen dat de obsessie met extreme magerheid werkt als de Torrente-films: er komt altijd een nieuwe versie. Op rode lopers krijgt een vrouw boven de veertig die minder weegt dan een kip lovende woorden voor haar schoonheid en conditie, iets wat de presentatrice vergelijkt met praten over een blikje kokkels in plaats van over een persoon.

We willen niet dat onze dochters samenleven met anorexia en bulimia

Álvarez herinnert aan de heroin chic van de jaren 2000 en wijst de prinsessenrol af

De presentatrice herinnerde aan haar eigen ervaring in de jaren 2000 met de heroin chic-trend, die uitgemergelde botten, wallen en een ziekelijk uiterlijk verheerlijkte. Ze vergeleek die esthetiek met Mario Vaquerizo en vroeg zich af hoe dat ooit aantrekkelijk kon lijken. Ook maakte ze een ironische opmerking over vroegere tijden waarin tuberculose als een romantische dichtersziekte werd gezien.

Volgens Álvarez blijft de samenleving een beeld van de zwakke en fragiele vrouw promoten, zodat ze gered kan worden. Daartegenover verdedigt zij dat vrouwen geen prinsessen meer willen zijn, maar presidenten. Het doorbreken van die schoonheidsnormen is volgens haar de eerste stap naar echte en duurzame gezondheid.

De monoloog eindigt met een directe boodschap aan vrouwen

De presentatrice herinnerde eraan dat vrijwel alle vrouwen van haar generatie de druk om mager te zijn hebben meegemaakt en noemde het voorbeeld van Amaia Montero. Haar conclusie was duidelijk en persoonlijk: vriendinnen moeten zonder angst een stevige stoofpot eten en de angst voor opgelegde normen achter zich laten.