De korte film Piluk maakt zijn wereldpremière in het Pardi di Domani-programma op het Locarno Film Festival en biedt het publiek een verhaal verteld met de eenvoudigste middelen.
Gemaakt door de vaste samenwerkingspartners Marc Séguin en Elisapie Isaac, bevat het project meer dan 8.000 afzonderlijke tekeningen in pen, houtskool en potlood. Een koor-soundtrack die volledig uit keelzang bestaat, vervangt elke gesproken dialoog.
Séguin beschreef de keuze om digitale hulpmiddelen en kunstmatige intelligentie te vermijden als een bewuste terugkeer naar de basis. “I have the most immense respect for things that can be said with pencil and paper,” vertelde hij aan Variety. “Given all the technology that surrounds us, I still think that not all has been said with paper and pencil. So we wanted to go back to that craftsmanship.”
Het verhaal draait om een jong meisje genaamd Piluk dat met vleugels wordt geboren. Ze reist door landelijke landschappen, verzorgt dieren die ze tegenkomt en bereikt uiteindelijk een naamloze stad. De beelden blijven bewust los en impressionistisch, met grotendeels weggelaten achtergronden zodat kijkers hun eigen details kunnen invullen.
Isaac, die een Inuk-achtergrond heeft, putte uit orale verteltradities bij het vormgeven van de vocale elementen. Ze zei dat het team ervoor koos de aanpak minimalistisch te houden zodra ze besloten hadden overproductie te vermijden. De resulterende mix van stemmen en beelden voelt organisch aan en laat ruimte voor interpretatie.
We ended up keeping it very minimalist. What came out is just trying to respect what’s going on in the image and the world.
Geproduceerd door Marc Bertrand en Jelena Popović voor het National Film Board of Canada, markeert de film het eerste animatieproject voor beide regisseurs. Popović nam halverwege de productie het roer over en benadrukte de rol van de instelling bij het helpen van kunstenaars om nieuwe formats te verkennen terwijl hun visie behouden blijft.
De animatierichting kwam van Parissa Mohit, met technische supervisie van Eric Pouliot. Popović merkte op dat het publieke financieringsmodel van de NFB het mogelijk maakt om als creatief laboratorium te fungeren in plaats van als commercieel bedrijf gericht op rendement.
De producent benadrukte de voortdurende inzet van de NFB voor inheemse vertellers. Werken van kunstenaars als Terril Calder, Jeff Barnaby en Walter Scott illustreren dezelfde prioriteit. Popović benadrukte dat de organisatie deze projecten ondersteunt in plaats van stuurt.
We are allies of the artist in a sense that we’re not profit driven, we’re a public money-funded producer and distributor.
Animatie, voegde Popović eraan toe, combineert elementen van beeldende kunst, theater, drama en muziek tot een economisch maar arbeidsintensieve vorm van verhalen vertellen. In “Piluk” bereikten de regisseurs maximale emotionele resonantie juist door deze sobere methode.