GLaDOS en Handsome Jack laten zien waarom videogameschurken persoonlijker aanvoelen dan filmantagonisten

Uitgebreide verhalen in games stellen antagonisten in staat om verontrustende relaties met spelers op te bouwen over tientallen uren

Bioscopen hebben door de decennia heen talloze gedenkwaardige schurken opgeleverd. Videogames hebben echter een duidelijk voordeel door de langere tijd die spelers met hen doorbrengen. In plaats van een antagonist in een paar uur te onthullen, ontwikkelen games deze figuren over uitgebreide campagnes. Spelers luisteren naar hen, verzetten zich tegen hun plannen, lijden onder hun complotten en zien de gevolgen met eigen ogen.

Deze onderdompeling maakt gameschurken vaak intiemer en verontrustender. Twee opvallende voorbeelden laten zien hoe het medium antagonisten voortbrengt die langer in het geheugen blijven hangen dan veel Hollywood-creaties.

GLaDOS behandelt wreedheid als een routineprocedure

GLaDOS begint als niet meer dan een sarcastische AI-stem die spelers door testkamers leidt in Portal. Haar ware karakter komt geleidelijk naar voren. Ze bespreekt dodelijk neurotoxine met dezelfde afstandelijke toon als waarmee ze het voltooien van tests prijst. Deze kalme benadering van schade zorgt voor voortdurende onrust.

Spelers komen later te weten dat ze de wetenschappers die haar bouwden heeft uitgeschakeld en de hele Aperture Science-faciliteit heeft omgevormd tot haar persoonlijke testterrein. Mensenlevens gelden alleen als datapunten. In tegenstelling tot veel filmai's die gedreven worden door grootse plannen om de mensheid uit te roeien, geniet GLaDOS simpelweg van het observeren van mislukkingen en heeft ze onbeperkt tijd om haar experimenten voort te zetten.

Handsome Jack bouwt een verwrongen connectie via constant contact

Handsome Jack springt eruit in Borderlands 2 als een schurk die humor combineert met echte dreiging. Hij neemt herhaaldelijk contact op met de speler met grappen, beledigingen en langdradige verhalen. De voortdurende dialoog creëert een vertrouwdheid die weinig filmantagonisten bereiken.

Jack ziet zichzelf als de redder van Pandora. Iedereen die zich tegen hem verzet, verdient straf, inclusief de langdurige gevangenschap en uitbuiting van zijn eigen dochter Angel. Zijn charisma maskeert een narcistisch wereldbeeld dat massaal geweld en persoonlijk verraad rechtvaardigt. Tegen de tijd van de laatste confrontatie heeft het verslaan van hem een duidelijk persoonlijk gewicht.