- Wereld
- Buitenland
- Binnenland
- Sport nieuws
    - Voetbal nieuws
    - Formule 1 nieuws
    - Wielrennen
    - Ajax nieuws
    - Feyenoord nieuws
    - PSV nieuws
- Economie
- Wetenschap
- Showbiz/Media
- Computer nieuws
- Gaming nieuws
    - PS4 nieuws
    - Xbox One nieuws
- Hardware nieuws

Het interview van de regisseur uit 1977 in Rolling Stone onthult waarom hij vergelijkingen met klassieke genre films prefereerde boven Kubricks meesterwerk

Toen Star Wars: Episode IV — A New Hope in 1977 in de bioscopen kwam, kon niemand voorspellen hoe groot de invloed zou worden. Regisseur George Lucas behield belangrijke licentierechten waardoor de film uitgroeide tot een merchandisingfenomeen, terwijl de baanbrekende visuele effecten het moderne vfx-tijdperk inluidden. De film combineerde ruimteavontuur met western- en samoeraielementen tot een instantklassieker.

Lucas verwelkomt westernvergelijkingen boven 2001

Lucas zag zijn creatie niet primair als sciencefiction. In een interview met Rolling Stone uit 1977 gaf hij aan tevreden te zijn dat critici de film vaker met westerns vergeleken dan met Stanley Kubricks epische film uit 1968 2001: A Space Odyssey. Hij vond de westernparallellen passender.

Ik ben redelijk tevreden dat ze het niet zo vaak met '2001' hebben vergeleken. Eigenlijk wordt het meer met westerns vergeleken dan met '2001', wat ook echt de bedoeling is. Op technisch vlak kan het ermee vergeleken worden, maar persoonlijk vind ik '2001' ver superieur.

Hij wees op de praktische verschillen in productiemiddelen. Kubricks film had ongeveer tien keer zoveel budget en tijd, wat voor een gepolijster resultaat zorgde. De meeste effecten in Star Wars waren eerste pogingen die onder strakke deadlines werden geschoten, gecomposiet en afgeleverd.

Lucas haalt talent binnen van Kubricks crew

Ondanks het genreverschil had Lucas diep respect voor 2001: A Space Odyssey. Hij benaderde eerst visual effects supervisor Douglas Trumbull, die aan Kubricks film had gewerkt, om de effecten van Star Wars te verzorgen. Toen Trumbull weigerde, raadde hij John Dykstra aan, wiens motion-controlcamerasysteem de beroemde Death Star-tunnelscène mogelijk maakte.

Lucas zocht ook 2001-cinematograaf Geoffrey Unsworth om de documentaireachtige realisme te bereiken die hij voor ogen had. Unsworth sloeg het aanbod af. Lucas huurde vervolgens Gilbert Taylor in, die Kubricks Dr. Strangelove had gefilmd. Taylors nuchtere aanpak zorgde ervoor dat het grootse spektakel van de film aanvoelde als echte gebeurtenissen in een verre melkweg.