Gary Larson’s The Far Side levert onvergetelijke horrorfilmparodieën

Van Jaws en Psycho tot Frankenstein en A Nightmare on Elm Street: deze single-panel strips combineren donkere humor met klassieke griezels.

Gary Larson creëerde met The Far Side een unieke strip die liep van 1980 tot 1995. Het single-panelformaat stelde hem in staat om scherpe satirische steken uit te delen aan de samenleving via donkere humor en slimme omkeringen van vertrouwde ideeën.

Larson richtte zich regelmatig op horror, zowel rond Halloween als daarbuiten. Niets ontkwam aan zijn pen, van dinosaurusondergang tot de dwaasheden van wetenschappers, en het genre bood rijk materiaal voor parodie.

Jaws-muziek kondigt onheil aan voor ongelukkige vissers

Steven Spielbergs film uit 1975 Jaws werd de eerste zomerblockbuster en zorgde ervoor dat het publiek liever niet meer het water in ging. Veel van de spanning kwam van John Williams’ iconische soundtrack in plaats van de mechanische haai zelf.

In een The Far Side-paneel horen twee vissers op het water die bekende griezelige melodie. Larson heeft geen verdere uitleg nodig. Het beeld van een haai die omhoog springt, verwijzend naar de beroemde filmposter, maakt de afloop duidelijk.

Bait Motel geeft Psycho een wrange draai

Alfred Hitchcocks Psycho (1960) hielp het slashergenre definiëren door horror naar alledaagse locaties te brengen. In de film checkt Marion Crane in bij het Bates Motel, gerund door de getroebleerde Norman Bates.

Larson transformeert het uitgangspunt met een simpele woordwisseling naar het Bait Motel. Een auto vol wormen arriveert ’s nachts op de afgelegen plek, onwetend dat een schimmige figuur met een hengel boven wacht. Een van de wormen heet zelfs Anthony, een knipoog naar de hoofdrolspeler van de film.

Sylvia negeert een gevaarlijke lifter in klassieke urban legend-stijl

Veel kinderangsten komen voort uit urban legends over moordenaars op de achterbank of vreemden met een haakhand. Deze verhalen waarschuwen voor echte gevaren en prikkelen tegelijk de verbeelding.

In de strip ziet Sylvia een dreigende lifter met een houten been en een haakhand die een bord vasthoudt met de tekst Anywhere. Haar metgezel ziet alleen avontuur voor zich en overziet de duidelijke dreiging.

Frankenstein-monster en zijn bruid delen een ongemakkelijke avond

De film Frankenstein uit 1931 en het vervolg Bride of Frankenstein uit 1935 vestigden iconische beelden uit het monstergenre, vooral Boris Karloffs groenige schepping met bouten in zijn nek.

Larson toont het stel ver uit elkaar op een bank, met weinig gemeenschappelijks. Dr. Frankenstein herinnert hen eraan dat ze letterlijk voor elkaar gemaakt zijn, te midden van de restanten van zijn experimenten.

Herten gaan als jagers langs de deuren in donkere feesttwist

Larson humaniseerde dieren vaak en zette ze tegenover jagers in The Far Side. Voor Halloween keert hij de gebruikelijke verkleeddynamiek om.

Jonge herten kloppen aan bij een deur, verkleed als jagers in geruite overhemden en gekke hoeden, en bezorgen hun wereld een griezelige verrassing.

Diner op Elm Street hint op een gruwelijke familiemaaltijd

Wes Cravens film uit 1984 A Nightmare on Elm Street introduceerde Freddy Krueger en maakte een hele generatie argwanend tegenover bedtijd.

De strip speelt met de naam Elm Street terwijl een gezin in het donker eet. Een kip verkleed als hun hond komt de kamer binnen, wat suggereert dat de maaltijd misschien hun huisdier betreft.

Edgar confronteert een weerwolf met defecte zilveren kogels

Een van de meest memorabele en gruwelijke strips toont de arme Edgar die kogels afvuurt op een weerwolf die door zijn deur breekt. Hij herinnert zich dat hij zilveren kogels dacht te kopen bij een wapenhandelaar die nu voor hem staat in monsterlijke gedaante.

Larsons tweepanelenaanpak versterkt de spanning en laat de gewelddadige afloop aan de verbeelding van de lezer over.

Tags bij dit artikel