Fran Pastor, van Real Madrid naar Navalcarnero: het verhaal van een talent dat door ziekte werd afgekapt

De voormalige jeugdinternational van Madrid, die schitterde in Bolivia en een myelodysplastisch syndroom overwon, beleeft nu als sportief directeur de Copa del Rey-wedstrijd tegen Betis.

Fran Pastor verbleef elf jaar in de jeugdopleiding van Real Madrid, werd international in de lagere categorieën en groeide op met de overtuiging dat hij het eerste elftal kon bereiken. Na het verlaten van Valdebebas speelde hij bij verschillende clubs in de Segunda B, leed hij aan blessures en zag hij hoe zijn carrière stagneerde. In Bolivia vond hij het voetbal dat hij zocht, maar een bloedziekte dwong hem de schoenen aan de haak te hangen. Vandaag de dag houdt hij als sportief directeur van Navalcarnero zijn band met de sport die hem passioneert levend en bereidt hij zich voor op de Copa del Rey-wedstrijd tegen Betis.

Een opleiding gekenmerkt door normaliteit in Valdebebas

In zijn interview met MARCA herinnert Pastor zich zijn periode bij Madrid met warmte. "Real Madrid is mijn thuis, het is waar ik me zowel als persoon als professional heb gevormd", legt hij uit. Zijn ouders probeerden altijd te voorkomen dat het witte shirt en de contracten met sportmerken zijn dagelijks leven zouden verstoren. "Er werd altijd normaliteit gecreëerd, ik was ook gewoon een gewone jongen", voegt hij toe. Die stabiliteit stelde hem in staat met beide benen op de grond te blijven, ook toen de blikken hem al als een van de grote talenten van zijn generatie begonnen aan te wijzen.

De moeilijke overgang naar het seniorenvoetbal en het afscheid van de jeugdopleiding

De sprong van de jeugd naar het seniorenvoetbal bleek lastiger dan verwacht. In 2009 werd Pastor uitgeroepen tot beste speler van een Europees toernooi onder 16 in Frankrijk, maar hij slaagde er niet in zich te vestigen. Hij werd uitgeleend aan Compostela en Marino de Luanco en speelde daarna bij zes clubs in de Segunda B. "Het is niet makkelijk, want het is waar dat je van een speler die, om het zo te zeggen, binnen een grote jeugdopleiding werd uitgekozen, bekend bent in Spanje en bijna in heel Europa, en dan ineens een belangrijk jaar hebt, vooral in die overgangsfase van jeugd naar senioren, en je niet het jaar maakt dat vooral van jou wordt verwacht", reflecteert hij. Blessures en gebrek aan continuïteit maakten de weg nog moeilijker.

Bolivia: de droom die uitkwam vóór de klap

Op zijn 25e dacht Pastor er serieus over om te stoppen. Buitenlandse aanbiedingen bleven uit en hij trainde uiteindelijk in Alcalá, waar hij zijn hamstring blesserde. De echte oproep kwam met de kerst: Bolivia. Hij speelde bij Real Potosí, waar hij tien doelpunten maakte, en daarna bij The Strongest. Hij speelde de Copa Libertadores en voelde dat hij eindelijk het professionele niveau bereikte waarnaar hij had gestreefd. "Ik speelde in de hoogste divisie, maakte het verschil en zag mijn weg als professional... buiten mijn land, maar mijn moment was aangebroken". Toen kwam de ziekte.

De diagnose die alles veranderde

Overmatige vermoeidheid deed de alarmbellen rinkelen. Na aanpassing aan de hoogte wezen medische onderzoeken een hypoplastisch myelodysplastisch syndroom uit. Een beenmergtransplantatie werd overwogen, maar uiteindelijk koos men voor een immunosuppressieve behandeling die hij nog steeds krijgt. Controles elke drie maanden houden de onzekerheid levend. "Ik was een jongen die vocht om mooie dingen professioneel mee te maken en wanneer je die dingen mag beleven, moet je stoppen", bekent hij geëmotioneerd. Hij moest bijna een jaar wachten voordat hij erover kon praten.

De terugkeer naar het voetbal vanuit een ander perspectief

Een uitnodiging van zijn vriend Víctor Manquillo om een jeugdwedstrijd in Valdebebas te bekijken markeerde het begin van zijn nieuwe fase. Hij begon spelers te scouten zonder databases en herontdekte de essentie van straatvoetbal. Hij volgde een trainersopleiding en behaalde de benodigde diploma's. Alberto Lozano, sportief directeur van Alcorcón, opende deuren en de kans bij Navalcarnero diende zich aan. "Vandaag de dag geloof ik dat ik hier ben door hard werken, door veel toewijding, door die uren in de auto", verzekert hij. Vandaag de dag bewaart hij de bescheidenheid van die achtjarige jongen die destijds naar Valdebebas kwam.

Lessen voor de kleedkamer en de Copa del Rey

Als sportief directeur waardeert Pastor de familiale sfeer bij Navalcarnero en probeert hij de spelers bij te brengen dat het team boven individuele verwachtingen staat. Hij wil dat ze genieten van de wedstrijd tegen Betis zonder dat het externe rumoer hen beïnvloedt. "Wat jullie bij Betis meemaken, is dankzij jullie, jullie hebben een fantastische Copa Federación gespeeld, dat hebben jullie op eigen kracht verdiend", herinnert hij hen. Zijn verhaal gebruikt hij om te waarschuwen voor de invloed van agenten, sociale media en te hoge verwachtingen in het jeugdvoetbal.

Tags bij dit artikel