Christopher Nolans aanstaande epos The Odyssey bevat meerdere interpretaties van de godin Athena, waarbij Zendaya op het scherm verschijnt als de goddelijke figuur. De film suggereert ook dat het personage een vermoorde Trojaanse vrouw kan zijn die alleen in Odysseus' verbeelding voorkomt. Toch behoort de stem van Athena op de soundtrack toe aan een onverwachte vertolkster: Flora Nolan, de dochter van de regisseur.
Componist Ludwig Göransson beschreef hoe Flora's bijdrage de hele soundtrack vormgaf. Hij had een pianoschets gemaakt voor het thema van Odysseus en wilde een jonge vrouwenstem om het uit te voeren. Na de opname met Flora herkende Göransson het geluid als Athena die 'Odysseus's Lament' zingt. Deze doorbraak gaf hem het vertrouwen om 58 minuten muziek af te leveren net voordat Nolan terugkeerde naar Europa voor de opnames.
I completed a piano sketch of Odysseus's theme with the intention of having it sung by a young female voice. I called ['The Odyssey' producer and Christopher Nolan's wife] Emma Thomas and asked if their daughter Flora could come to the studio to record. When I heard Flora sing the melody, I immediately knew that this was the voice of Athena singing 'Odysseus's Lament.' I was now confident in my material, and I was able to hand 58 minutes of new music off to Chris right as he was heading back to Europe to shoot.
Flora verscheen eerder in Nolans Oscarwinnaar Oppenheimer. Na de geslaagde Trinity-test en de bombardementen op Japan krijgt J. Robert Oppenheimer (Cillian Murphy) een visioen van een jonge vrouw van wie de huid van haar gezicht lijkt te schillen terwijl hij een toespraak houdt. Flora speelt die spookachtige figuur.
Truthfully, I try not to analyze my own intentions. But the point is that if you create the ultimate destructive power it will also destroy those who are near and dear to you. So I suppose this was my way of expressing that in what, to me, were the strongest possible terms.
Deze intieme castingkeuzes benadrukken een terugkerend kenmerk in Nolans werk. Ondanks grootschalige producties dragen zijn films vaak een persoonlijke lading, en het plaatsen van familieleden in sleutelscènes versterkt die connectie voor het publiek.