Europese politici die ooit de MAGA-beweging omarmden, gaan nu voorzichtig om met Donald Trump en zijn kring. Na de moeizame midterms van de Amerikaanse president hebben openlijke uitingen van verbondenheid plaatsgemaakt voor bewuste stilte.
Leiders van de Spaanse Vox-partij tot de Italiaanse Giorgia Meloni en het Franse extreemrechts volgen nu een vergelijkbaar script. Ze vermijden de Amerikaanse president direct te noemen en bagatelliseren de midterms. Alice Weidel van de Duitse AfD wijst in plaats daarvan op het conflict met Iran als reden voor Trumps tegenslagen en vermijdt diepere binnenlandse analyses.
De verschuiving is vooral zichtbaar in Italië, waar jaren van nauwe coördinatie op handel, technologie en zelfs een voorgestelde Nobelnominatie voor Trump hebben plaatsgemaakt voor terughoudendheid. Meloni is de afgelopen dagen grotendeels stil gebleven, in contrast met voormalig premier Mario Monti, die de eerdere diplomatieke toenadering van Rome afdeed als “Wat een verspilling!”
Trumps besluit om militaire actie in de Golf te ondernemen, heeft ook kritiek gekregen van zijn Europese sympathisanten, net als zijn tarieven. Voormalige vleiers zien nu beperkte politieke opbrengst van die aanpak, hoewel ze voorzichtig blijven om Washington niet verder te provoceren.
Ondanks zijn binnenlandse uitdagingen blijft Trump een aanzienlijke invloed uitoefenen op buitenlandse zaken. Zijn recente toenadering tot het Kremlin, terwijl hybride dreigingen Europa raken waaronder een gerapporteerd cyberincident met de Italiaanse minister van Buitenlandse Zaken, heeft sommigen in Brussel doen nadenken over hun afhankelijkheid van persoonlijke connecties.
De benoeming van Stephen Miller tot stafchef van het Witte Huis wijst op aanhoudende steun voor gelijkgestemde groepen in Europa. Miller heeft meegewerkt aan een narratief dat Europa voor existentiële culturele uitdagingen plaatst, wat de mogelijkheid van verdere Amerikaanse interventie opent die diplomatie of handel kan beïnvloeden.
Sommige progressieve stemmen in Europa hopen dat het moment de trans-Atlantische banden kan versterken of een centrumperspectief op het continent kan aanwakkeren. De Spaanse premier Pedro Sanchez gaf aan dat hij zich aansluit bij Amerikaanse en Braziliaanse kiezers die wat hij “haat”, “machismo” en “klimaatontkenning” noemde, hebben verworpen.
Analisten waarschuwen dat verminderde publieke enthousiasme niet betekent dat de onderliggende netwerken zijn verdwenen. Vox-leider Santiago Abascal onderhoudt sterke banden met Washington en figuren als Argentiniës Javier Milei, terwijl de bredere alt-right-infrastructuur over de Atlantische Oceaan intact blijft.
De connecties tussen de opkomende generatie Amerikaanse democraten en hun Europese tegenhangers blijven relatief dun. Blijvende spanningen uit het Biden-tijdperk over industriebeleid hebben niet geholpen. Het bredere Amerikaanse sentiment ten opzichte van Europa is afgekoeld, met iets minder positieve opvattingen over Frankrijk en Duitsland dan tien jaar geleden.
Er is een generatiewisseling gaande. Democraten zijn niet erg geïnteresseerd in Europa.
De Europese economie blijft blootgesteld aan verdere tariefdruk, en haar invloed op ontwikkelingen in het Midden-Oosten of de defensiebehoeften van Oekraïne blijft sterk afhankelijk van Washington. Een opkomend positief signaal komt van Meloni, die de gefragmenteerde positie van de EU over Oekraïne-onderhandelingen heeft bekritiseerd en stappen heeft gezet om een vastgelopen militair hulppakket voor Kyiv nieuw leven in te blazen.
De episode onderstreept dat Europese leiders meer kunnen bereiken door zich te concentreren op interne samenhang en praktische veiligheidsbijdragen in plaats van gunsten te zoeken in Washington.