Grote spoilers volgen voor de speelfilm Backrooms. Lezers die de film nog niet hebben gezien, moeten hier stoppen.

Backrooms van Kane Parsons is zowel zijn speelfilmdebuut als een uitbreiding van zijn populaire webserie en levert een verhaal dat ook voor nieuwkomers toegankelijk aanvoelt. De film put uit de groeiende golf van liminale horror, waarin alledaagse ruimtes onheilspellend en bedreigend worden. Parsons en scenarioschrijver Will Soodik bouwen een verhaal op dat begint als een indie-drama uit de vroege jaren 2000 en daarna overgaat in langzaam opbouwende spanning.

Backrooms draait om architect Clark en therapeut Mary Kline

Het verhaal volgt Clark, gespeeld door Chiwetel Ejiofor, een verbitterde architect wiens carrière is vastgelopen en wiens privéleven nog altijd getekend is door een gewelddadig huwelijk. Hij zoekt hulp bij therapeut dr. Mary Kline, gespeeld door Renate Reinsve, die hem aantrekt met haar methode van radicale openheid. Wanneer Clark verdwijnt nadat hij een portaal in de kelder van zijn meubelzaak heeft beschreven, begint Mary zelf te zoeken, gedreven door herinneringen aan de psychische problemen van haar moeder en een geïsoleerde jeugd.

Clark confronteert zijn gewelddadige manifestatie in de Backrooms

In de eindeloze gele kamers komt Clark vervormde kopieën tegen van echte mensen die door het rijk zijn gecreëerd. Zijn eigen duisternis krijgt gestalte in een reusachtig, grotesk figuur dat het gehate Captain Clark-mascottepak uit zijn winkel draagt. Dit wezen doodt medewerkers Bobby en Kat tijdens hun verkenning. Clark probeert het monster te bereiken, maar het slaat dodelijk toe in zijn nek en keert zich daarna tegen Mary.

Mary ontsnapt aan het monster maar komt tegenover Async en haar eigen spiegelbeeld te staan

Mary ontwijkt het wezen en valt in handen van Async, het bedrijf dat de Backrooms bestudeert. Vertegenwoordiger Phil neemt haar ondervraging voor zijn rekening, waarna de film overschakelt naar een ander deel van het rijk waar een vervormde versie van Mary’s ouderlijk huis en een gemuteerde kopie van haarzelf te zien zijn.

Einde van Backrooms laat overleving en terugkeer van Mary Kline in het ongewisse

De slotscène blijft bewust open. De kijker ziet Mary nooit door een portaal terugkeren en de Async-faciliteit zou zelf ook in de Backrooms kunnen liggen. Een afsluitende montage toont eerdere locaties opnieuw en presenteert Mary’s dubbelganger, wat suggereert dat het rijk echte mensen en plaatsen weerspiegelt en onopgeloste persoonlijke kwesties omzet in persoonlijke kwelling. Het lichaam van Captain Clark blijft onderzocht worden, wat erop wijst dat het wezen nog steeds een bedreiging kan vormen.

Backrooms-vervolg zou Async kunnen volgen of een anthologievorm aannemen

De setting in 1990 sluit aan bij de tijdlijn van de webserie, waarin Async in 1989 voor het eerst een doorgang opende. Phil onthult dat het bedrijf per ongeluk in het rijk belandde tijdens de ontwikkeling van MRI’s, waardoor de operaties nog nieuw en losjes georganiseerd zijn. Een vervolg zou Phil kunnen volgen bij het onderzoek naar nieuwe aankomsten of Mary laten terugkeren als centrale overlevende. Een anthologie-aanpak zou ook passen bij het format en verse personages makkelijk laten binnenkomen en weer vertrekken.

De ambiguïteit definieert Backrooms als existentiële horror

Parsons omarmt het gebrek aan een oplossing als kern van het uitgangspunt. De Backrooms strekken zich eindeloos uit en de film beschouwt die eindeloze onzekerheid als het punt in plaats van als een tekortkoming. Elke voortzetting zal nieuwe antwoorden moeten afwisselen met verse vragen om de oorspronkelijke visie te bewaren. Studio A24 heeft eerder geduld getoond met vergelijkbare projecten, wat suggereert dat een vervolg doordacht in plaats van gehaast zou kunnen verschijnen.