Duane da Rocha droomde altijd van vliegen. Voordat ze op haar zestiende naar het Centro de Alto Rendimiento in Madrid vertrok, was haar doel om piloot te worden. Een klasgenoot wekte dat idee en zij deelde het met haar ouders, die opties als een militaire opleiding onderzochten. Uiteindelijk won de zwemsport het en leidde die haar naar een nog groter doel: twee olympische deelnames.
De atlete uit Málaga veroverde de Europese titel op de 200 meter rugslag in Berlijn 2014 en pakte brons op de wereldkampioenschappen kortebaan in Istanbul 2012. Ze had gepland door te gaan tot Tokio 2020, maar wilde zich vanuit Málaga voorbereiden met haar trainer. Na een periode van wisselende resultaten vond ze in Andalusië niet de nodige steun en de club in het Baskenland liet haar niet volledig aan de sport wijden.
Duane da Rocha besloot in 2019 het badpak aan de haak te hangen, op bijna 31-jarige leeftijd. 'Fysiek voelde ik me in staat om Tokio te halen, maar emotioneel was ik erg moe. Ik voelde me leeg', legt ze uit. Ze vond het tijd om buiten het water een leven op te bouwen en een droom met een houdbaarheidsdatum los te laten.
Haar afscheid van de topsport kwam plotseling en ze had geen vervolgplan. Na twintig jaar zwemmen vreesde ze terecht te komen in een routinebaan die haar niet zou boeien. Een oude zwemvriendin vertelde over haar werk als stewardess en deed het verlangen om te vliegen opnieuw ontwaken, ditmaal als cabinepersoneel.
Na enkele maatschappijen te hebben geprobeerd, nam Iberia haar in maart 2024 aan. Op 38-jarige leeftijd toont de oud-zwemster zich enthousiast: 'Ik ben superblij, want elke maand is anders. Bij het zwemmen hadden we altijd dezelfde mensen om ons heen'. Ze vliegt trans-Atlantisch naar Amerika en geniet van nieuwe bestemmingen als Miami en Costa Rica.
Tijdens een tussenstop tussen luchtvaartmaatschappijen werkte Duane da Rocha als trainer bij Club Natación Mijas. De enthousiasme van de kinderen bracht de competitiedrift terug. Ze deed mee aan de Copa de Andalucía en de Copa de España, bereikte een finale en voelde opnieuw de spanning van de uitslagen. Toch verwierp ze het idee om terug te keren voor Parijs 2024 en koos ze voor een nuchtere aanpak.
Vandaag ziet ze haar sportcarrière als een transformerende ervaring: 'De topsport is een vijandige omgeving, je krijgt daar al jong mee te maken en groeit in rap tempo'. Wat ze het meest mist, is het gevoel van kracht en empowerment dat alleen topsportcompetitie biedt, al mist ze het zware voorbereidingsproces niet.