Franse filmmaker Julie Bertuccelli sprak het publiek toe op het International Film Festival of India in Goa en vertelde hoe haar lang geplande verfilming van Henning Mankells roman Italian Shoes in duigen viel nadat een Canadese producent het project van haar overnam.
Bertuccelli begon vijf jaar eerder aan de verfilming. Ze voltooide het script, stelde de cast samen en stond klaar om in Canada te filmen, tot de pandemie de productie stillegde. Het project herstelde zich nooit meer.
Er is namelijk een slechte Canadese producent die de film van me heeft gestolen. Ik heb vier, vijf jaar voor niets gewerkt omdat ze het van me hebben gestolen, ze hebben de film gestolen en ik kon hem niet maken. Het was heel zwaar.
Ze weigerde de producent te noemen of verdere details te geven en beschreef de ervaring als een pijnlijke tegenslag die haar dwong de film volledig op te geven.
Bertuccelli werkt nu aan een nieuwe speelfilm over een Franse vrouw die in Mumbai woont en haar gezichtsvermogen begint te verliezen. Het verhaal volgt haar laatste reis met haar zoon, die een Frans-Indiase achtergrond heeft. Ze wil de film in India opnemen.
Het is haar eerste bezoek aan het land, hoewel ze de cultuur al lang bewondert. De regisseur toonde zich enthousiast om het verhaal ter plaatse tot leven te brengen.
Bertuccelli rondt een tweede documentaire af, The Violin Lesson, over vioollerares Rachel Routier in Pantin bij Parijs. De film werd in september uitgezonden op France Télévisions en komt binnenkort in de Franse bioscopen. Ze hoopt hem binnenkort ook in Mumbai te vertonen, samen met een van haar eerdere werken.
Tijdens haar voorzitterschap van La Scam, de Franse auteursvereniging voor documentairemakers, richtte Bertuccelli de Golden Eye-documentaireprijs op Cannes op. Indiase winnaars zijn onder meer Payal Kapadia’s A Night of Knowing Nothing en Shaunak Sen’s All That Breathes. Ze richtte ook La Cinémathèque du documentaire in Parijs op.
Er is zeker een grote verantwoordelijkheid, want de film kan iemands leven veranderen, weet je?
Ze noemde haar eerdere film School of Babel als voorbeeld van hoe documentaires het publieke beleid en de houding tegenover immigrantenleerlingen in Franse scholen kunnen beïnvloeden.
Over kunstmatige intelligentie erkende Bertuccelli beperkte praktische toepassingen, maar ze sprak zich er fel tegen uit. Ze stelde dat de technologie het risico loopt het menselijk geheugen en onafhankelijk denken aan te tasten, inbreuk maakt op auteursrechten en ernstige milieukosten met zich meebrengt. Ze positioneerde de documentairecinema als een belangrijke verdediger van de waarheid in een tijd van toenemende technologie.
Bertuccelli werkte ongeveer vijftien jaar als assistent van regisseurs als Krzysztof Kieślowski, Bertrand Tavernier en Otar Iosseliani voordat ze zelf films ging regisseren. Haar fictiedebuut Since Otar Left, opgenomen in Georgië, won de grote prijs van de Critics’ Week in Cannes en een César voor beste debuutfilm. Haar documentairecredits omvatten School of Babel, Latest News From the Cosmos en Jane Campion, the Cinema Woman. Haar speelfilm The Tree uit 2010 sloot dat jaar het Filmfestival van Cannes af.
Ze sloot de sessie af met een verwijzing naar de oorsprong van de cinema bij de gebroeders Lumière en stelde dat het medium begon als documentaire en uiteindelijk weer die vorm zal aannemen.