Donkey Princess: Cristobal León en Joaquín Cociña brengen hybride sprookje naar Locarno

Het derde langspeelfilm van het Chileense duo mengt live-action en surrealistische beelden in een moderne variatie op het Perrault-sprookje Donkeyskin.

De Chileense filmmakers Cristobal León en Joaquín Cociña keren terug met hun derde langspeelfilm Donkey Princess, een hybride live-actionwerk dat in de internationale competitie in première ging op het Filmfestival van Locarno. Het project bouwt voort op hun gevestigde visuele aanpak en keert terug naar het volwassen sprookjesuniversum van hun veelgeprezen debuut.

Regisseurs bouwen voort op eerdere successen met nieuwe hybride aanpak

León en Cociña kregen voor het eerst aandacht met The Wolf House, een stop-motionfantasie die claymation, poppen en papier-maché combineerde voor een handgemaakt maar anderwerelds effect. Hun film uit 2024 The Hyperboreans verwerkte live-actionelementen in een dicht narratief over geschiedenis en politiek. Donkey Princess slaat een balans tussen die twee inspanningen, keert terug naar sprookjesmateriaal en breidt de hybride technieken uit.

Verhaal draait om een prinses die ontsnapt aan patriarchale controle

Het scenario, geschreven met romanschrijfster Alejandra Moffat, bewerkt het zeventiende-eeuwse sprookje Donkeyskin van Charles Perrault. Antonia Giesen speelt prinses Diana, een jonge vrouw die wordt verstikt door de obsessieve controle van haar vader in een koninkrijk waar liefde verboden is. De heerser, gespeeld door Francisco Melo, reageert fel wanneer zijn dochter verliefd wordt op de gewone Lalo, vertolkt door Andrew Bargsted.

Production designer Natalia Geisse creëerde het koninkrijk met paddenstoelentorens, glasvezelbergen en bossen van droge takken, getint in verontrustend turquoise en puce tinten. De wereld voelt tijdelijk, passend bij Diana's verlangen om te vluchten. Na een verbanning en een magisch armbandje verschuift het verhaal naar het hedendaagse Chili, waar parallelle versies van de personages werken in ongediertebestrijding en de vader verschijnt als een ouder wordende invalide.

Verhaal verkent meerdere werkelijkheden en aanhoudend trauma

Diana beweegt zich door verschillende levens en identiteiten, zonder blijvende vrijheid of geluk te vinden. De tijdreiselementen echoën recente films die convergerende paden en onopgeloste familiewonden onderzoeken. De stijl van de regisseurs begint in een gehaaste, verwarde register maar wint aan helderheid en eindigt met een verschuiving naar bijna totale realisme die contrasteert met hun gebruikelijke koortsachtige wereldopbouw.

Film consolideert auteursstatus en biedt festival- en verdere aantrekkingskracht

Het resultaat is onderscheidend, esthetisch rijk cinema dat León en Cociña bevestigt als gevestigde auteurs. Het mengt toegankelijke en experimentele elementen die waarschijnlijk de interesse voorbij het festivalcircuit zullen vasthouden. Hoewel het niet de donkere intensiteit van The Wolf House bereikt, staat Donkey Princess als een intrigerend overgangswerk dat wijst op toekomstige richtingen voor het duo.