Dong Jie debuteert met ‘Zoom In, Zoom Out’ op de Critics’ Week van Venetië

De Chinese filmmaker maakt van een vermiste kamergenoot een meditatie over digitale sporen, jaloezie en moderne relaties.

De Chinese regisseur Dong Jie maakt zijn speelfilmdebuut met “Zoom In, Zoom Out”, een film die opent op de Critics’ Week van Venetië en zich richt op wat er overblijft wanneer iemand verdwijnt in plaats van op het verdwijnen zelf.

Het verhaal draait om de jonge game designer Shi, die in Shanghai op zoek gaat naar zijn vermiste kamergenoot Gao. De zoektocht brengt Shi in een onverwachte band met Gao’s vriendin YY terwijl ze chatgeschiedenis, game-avatars en verspreide herinneringen doorzoeken.

Dong Jie put uit persoonlijke ervaring voor zijn eerste film

Dong Jie, die opgroeide in Shanghai en regie studeerde aan de Beijing Film Academy, monteerde eerder de films “Summer Blur” en “Are You Lonesome Tonight?”. Hij publiceerde ook de verhalenbundel “The Gap of Migration”. Zijn eerdere 50 minuten durende afstudeerfilm “Break” werd vertoond op het Pingyao International Film Festival en het Beijing International Short Film Festival.

De cast bestaat uit Sun Yang en Zhao Tian’ai. Cao Shanshan van Do Something Films produceerde het project. Li Zhong verzorgde de cinematografie, Qin Yanan de montage en Hank Lee schreef de muziek.

Afwezigheid leidt tot emotionele afrekening

Dong Jie zegt dat het verdwijnen meer is dan een plotmiddel. “Waarom beginnen we pas na iemands verdwijning na te denken over wat die persoon voor ons betekent? Geven we echt om diegene, of confronteren we een dieper onbehagen in onszelf?” vraagt hij. Hij ziet deze verlate realisatie als typerend voor hedendaagse relaties, waarbij constant digitaal contact mensen er nog steeds niet van bewust maakt hoe belangrijk iemand is tot die persoon “voor altijd offline gaat”.

Digitale fragmenten onthullen meer over de levenden

Shi en YY reconstrueren Gao via game-avatars en chatlogs. Dong Jie merkt op dat zulke sporen “ons nooit een volledig beeld van een persoon kunnen geven”. De drang om ze samen te voegen komt vaak net zozeer voort uit nieuwsgierigheid en speelsheid als uit oprechte interesse. “De fragmenten kunnen echt zijn, maar het beeld dat we uiteindelijk samenstellen, kan er een zijn dat we zelf hebben gecreëerd omdat we willen dat het waar is,” zegt hij. De keuzes die gemaakt worden bij het samenstellen van die fragmenten zeggen uiteindelijk meer over de waarnemers dan over de vermiste man.

Gao blijft een spookachtige aanwezigheid

Gao verschijnt nooit op het scherm. In plaats daarvan wordt zijn afwezigheid de draad die Shi en YY verbindt. “Hij vertrekt nooit echt; hij blijft een spookachtige derde aanwezigheid in hun relatie,” legt Dong Jie uit. De structuur benadrukt Shi’s aarzeling, kwetsbaarheid en zelfonderzoek terwijl jaloezie naar boven komt – een emotie die de regisseur zelden eerlijk behandeld ziet in de cinema. “Uiteindelijk overstijgt deze jaloezie de grenzen van liefde of seksualiteit. Wat het werkelijk blootlegt, is Shi’s diepe erkenning van en verlangen naar Gao.”

Eigen game verankert de digitale wereld

De productie creëerde een eigen game in plaats van visuele effecten te gebruiken. “We wilden het spel niet tot een spektakel maken,” zegt Dong Jie. De bewust ruwe graphics hielpen om de persoon achter de besturing en de emoties die in het spel werden geïnvesteerd over te brengen. In plaats van realiteit, herinnering en de virtuele ruimte te scheiden, laat de film dezelfde gevoelens door alle drie bewegen.

Film weerspiegelt innerlijke tegenstrijdigheden van jongeren

Producent Cao Shanshan heeft de film beschreven als een portret van de “spirituele uitstraling” van jongeren in China vandaag. Dong Jie erkent een spanning in zijn generatie: een intense focus op het zelf naast een blijvende behoefte aan betekenis en verbinding. “Wanneer we deze behoeften nergens kunnen plaatsen, vinden ze hun weg in grotere, abstractere verhalen en identiteiten,” zegt hij. De film probeert te laten zien dat betekenis kan ontstaan uit het concrete werk van samenleven met anderen.

Regisseur kiest voor optimisme over technologie

Dong Jie behandelt het digitale domein als onderdeel van het dagelijks leven in plaats van een ontsnapping. “Ik wilde de realiteit waarin we leven accepteren en vragen hoe we met technologie kunnen leven nu die ons leven fundamenteel heeft veranderd,” zegt hij. Hij verwerpt de gebruikelijke dystopische kijk op technologie in de cinema als clichématig en vertrouwt liever dat gevoelens en relaties echt blijven. “Ik kies ervoor optimistisch te blijven,” voegt hij eraan toe. “Misschien zelfs blind optimistisch.”

Venetië-première opent deuren naar wereldwijd publiek

De première op de Critics’ Week van Venetië betekent Dong Jie’s eerste grote internationale exposure. Hij hoopt dat kijkers met verschillende achtergronden zich kunnen verbinden met een verhaal dat geworteld is in zijn eigen ervaringen. Vooruitkijkend plant hij een meer genre-gedreven volgend project terwijl hij blijft werken aan fictie, podcasts en andere vormen. “Verschillende media dwingen me om op verschillende manieren na te denken en te creëren,” zegt hij, “terwijl ze elkaar ook inspireren.”

Tags bij dit artikel