De Chileense regisseur Dominga Sotomayor keert sterk terug in de schijnwerpers van Cannes, vijf jaar na haar segment in de anthologiefilm The Year of the Everlasting Storm. Haar nieuwe speelfilm La Perra gaat in première in de sectie Directors Fortnight en markeert haar eerste verfilming van een roman.
Het verhaal draait om Silvia, gespeeld door Manuela Oyarzún, die een rustig bestaan leidt op een winderig eiland voor de zuidkust van Chili. Een zwerfhondje genaamd Yuri komt haar leven binnen en wekt lang begraven moederinstincten. Wanneer de hond verdwijnt, komen Silvia’s kinderwonden weer naar boven en dwingen haar om onopgeloste pijn uit het verleden onder ogen te zien. De Braziliaanse acteur Selton Mello en David Gaete completeren de cast.
Sotomayor koos ervoor om Pilar Quintana’s boek te bewerken na een gesprek met de Braziliaanse producent Rodrigo Teixeira. De twee hadden eerder samengewerkt aan Too Late to Die Young, waarmee zij de Leopard voor beste regie won op Locarno als eerste vrouwelijke winnaar. Ze verwelkomde de kans om over te stappen van originele scripts die jaren vergden om te financieren naar een meer afgebakend project.
Ik wilde onze samenwerking voortzetten, en hij had veel ervaring met bewerkingen. Hij bracht me dit boek toen ik werkte aan een ander origineel script dat een veel groter en complexer filmproject was, en ik wilde iets ertussenin maken.
De filmmaker voelde zich aangetrokken tot de weigering van de roman om de band tussen baas en hond te idealiseren. Ze benadrukt hoe mensen vaak menselijke emoties op dieren projecteren, om vervolgens in een oogwenk geconfronteerd te worden met hun onafhankelijke aard.
Ik vind dit idee van domesticatie en de relatie die we met dieren hebben erg interessant. We projecteren zoveel menselijke gevoelens op honden, maar dan bijt het in een split second iemand, en worden we geconfronteerd met de realiteit dat dit een dier is en dat we de natuur ervan niet kunnen beheersen.
Een belangrijke wijziging betrof het verplaatsen van de actie van de Colombiaanse jungle naar Santa María, een echt eiland voor de zuidkust van Chili. Sotomayor wilde een setting die zowel vertrouwd als vreemd aanvoelde als Chileense. De eigen lokale cultuur van het eiland werd een integraal onderdeel van het verhaal.
Terwijl het boek Silvia’s relatie met moederschap uitgebreider verkent, koos Sotomayor voor terughoudendheid op het scherm. Ze voelde zich persoonlijk verbonden met het verlate moedergevoel van het personage, maar gaf er de voorkeur aan de diepere emotionele lagen te laten aanvoelen zonder expliciete uitleg.
De hond staat niet voor een kind dat ze nooit heeft gehad, maar voor iets veel mooiers: het openen van een verbinding met gevoelens van verlate moederlijke gevoelens en een zoektocht naar identiteit.
Een cruciale flashbacksequentie introduceert een rijke buitenstaander die onroerend goed koopt op het eiland. Sotomayor koos de Braziliaanse ster Selton Mello voor de rol, omdat een Latijns-Amerikaanse acteur van buiten Chili vreemdheid kon overbrengen zonder te vertrouwen op verouderde Europese stereotypen. Mello beschreef de ervaring als diep ontroerend en verbonden met zijn eigen Latijns-Amerikaanse identiteit.
Sotomayor hield de Spaanse titel La Perra aan in plaats van deze letterlijk te vertalen als The Bitch. Ze vond dat het Engelse woord te veel gewelddadige bagage met zich meedraagt wanneer het op vrouwen wordt toegepast en wilde de film daarvoor behoeden.
Sotomayor uitte haar trots dat twee Chileense films van vrouwelijke regisseurs op dit jaar’s festival te zien zijn. Haar project voegt zich bij Manuela Martelli’s The Meltdown, de eerste film van een Chileense vrouwelijke regisseur geselecteerd voor Un Certain Regard. Ze benadrukte dat zulke prestaties voortkomen uit aanhoudende steun van overheid en industrie, niet uit toeval.
Het is zeer indrukwekkend voor een land als Chili, met een zeer kleine en precaire filmindustrie, om deze aanwezigheid in Cannes te hebben. Er zijn slechts vijf Latijns-Amerikaanse films in het programma en twee daarvan komen uit Chili en zijn geregisseerd door vrouwen, wat volgens mij gevierd mag worden.