Een nieuwe documentaire biedt een intiem portret van Wolf Biermann, de Duitse singer-songwriter en dichter wiens leven zich uitstrekte over nazi-Duitsland, de naoorlogse jaren, Oost- en West-Duitsland en de hereniging. Onder regie van Jens Meurer gebruikt de film Biermanns ervaringen om bredere politieke en culturele verschuivingen in Europa tijdens de twintigste eeuw te schetsen.
Biermann werd in 1936 geboren in Hamburg en verloor zijn vader, een joodse communist die in Auschwitz werd geëxecuteerd, nadat hij hem slechts één keer in de gevangenis had ontmoet. Dat verlies vormde zijn levenslange toewijding aan de strijd tegen onrecht en het pleiten voor socialisme. Hij verhuisde naar Oost-Duitsland, waar zijn scherpe, onverschrokken liederen hem tot een prominente criticus van het regime maakten. Verboden om in het openbaar op te treden, zong hij twaalf jaar lang alleen in zijn appartement in Oost-Berlijn. Een concert in Keulen in 1976 leidde tot zijn permanente verbanning uit de DDR, en hij bleef in West-Duitsland tot de hereniging hem de terugkeer mogelijk maakte.
De documentaire is opgenomen op 16mm-film en volgt Biermann in zijn dagelijkse routine, optredens en bezoeken aan historische locaties. Hij bevat interviews met tijdgenoten zoals acteur Armin Mueller-Stahl en maakt gebruik van archiefmateriaal. De film ging in wereldpremière op FilmFest Hamburg en wordt vertoond op de 64e Viennale in Wenen op 26 en 27 oktober. Majestic Filmverleih brengt de film uit in Duitsland, terwijl Filmladen de distributie in Oostenrijk verzorgt. De productie werd verzorgd door Instant Film, Zeitsprung Pictures, Clouds Hill en zero fiction, met schrijfcredits voor Dirk Kämper, Meurer en Biermanns vrouw Pamela Biermann.
Meurer merkt op dat Biermanns appartement het zwaarst werd afgeluisterd door de Stasi, wat een reële basis vormde voor de Oscarwinnende film The Lives of Others. Hoewel de film geen directe weergave is, benadrukt de connectie Biermanns centrale rol in het Oost-Duitse verzet. De regisseur benadrukt dat het verhaal vandaag de dag urgent aanvoelt, nu Biermann, die bijna negentig wordt, nog steeds toert en zich uitspreekt.
Het is het verhaal van iemand die opstond tegen de macht, die erin slaagde zijn mening te uiten, zijn oppositie te uiten en voor vrijheid te spreken, wat er ook gebeurde. En hij deed dat niet alleen op een dappere manier, maar ook op een zeer humoristische manier.
Ondanks persoonlijke tragedies, waaronder de moord op zijn vader, blijft Biermann optimistisch. Meurer benadrukt het vermogen van de liedschrijver om authenticiteit en humor als wapens tegen autoritarisme te gebruiken. De film toont hoe Biermann mensen aanspoort om actief betrokken te zijn bij hun eigen leven, een boodschap die de regisseur relevant acht voor alle generaties.
Meurer, die Biermann voor dit project nog niet kende, filmde hem twee jaar lang met een 16mm-camera die zorgde voor een gefocuste en transparante interactie. Het resultaat onthult zowel Biermanns joodse en communistische wortels als zijn centrale plaats in de Duitse geschiedenis als het meest gepubliceerde dichter van het land sinds de Tweede Wereldoorlog.