Documentaire Capturing Bigfoot onthult dat Patterson-film uit 1967 een hoax is

Regisseur Marq Evans onderzoekt de oorsprong van de Sasquatch-legende en onthult hoe Roger Patterson een gefabriceerde film tot een cultureel fenomeen maakte.

De nieuwe documentaire Capturing Bigfoot opent met de korrelige beelden uit 1967 die al lang als het beroemdste visuele bewijs van het wezen bekend als Bigfoot gelden. Opgenomen in de bossen van Noord-Californië op 20 oktober 1967, toont de 59 seconden durende clip een aapachtig figuur dat over het beeld loopt en vervolgens naar de camera kijkt. Decennialang heeft de sequentie het debat aangewakkerd over de vraag of hier een echt dier werd vastgelegd of dat er iets anders aan de hand was.

Documentaire traceert oorsprong van de Bigfoot-legende

Roger Patterson, een rodeorijder en bewoner van Yakima in Washington, raakte geobsedeerd door meldingen van enorme primaten nadat hij in 1959 een artikel in een tijdschrift had gelezen. Hij zocht jarenlang in afgelegen gebieden, vaak samen met zijn jonge zoon Clint. Patterson publiceerde in 1966 een boek over het onderwerp en gebruikte zijn artistieke talent om mogelijke wezens te tekenen. De documentaire laat zien hoe deze activiteiten de basis legden voor de latere film.

Onderzoek legt repetitiebeelden en belangrijke getuige bloot

Regisseur Marq Evans volgt het spoor van bewijs en spreekt met Pattersons zoon Clint, nu eind zestig, die jarenlang een gelovige bleef. Deskundigen wezen aanvankelijk op anatomische details en de schijnbare kwaliteit van het kostuum als bewijs van echtheid. De film toont vervolgens nooit eerder vertoonde beelden uit 1966 die een repetitie lijken te zijn van de loop die het jaar daarop werd vastgelegd. Een medewerker genaamd Bob Hieronymus demonstreert een kenmerkende gang die overeenkomt met het wezen op het scherm.

Hoax zorgde voor roem en familieconflicten

Patterson promootte de film agressief in talkshows en via theatervoorstellingen, waarmee hij aanzienlijke inkomsten genereerde die later tot ruzies binnen zijn kring leidden. Zijn zwager ontving grote bedragen, terwijl zijn oude medewerker Bob Gimlin niets kreeg. De documentaire portretteert Patterson als een vaardige zelfpromotor die inspeelde op de publieke honger naar sensationele verhalen in het tijdperk van de roddelbladen.

Bredere implicaties voor geloof in het onverklaarbare

Capturing Bigfoot plaatst het Patterson-verhaal naast andere mysteries die ooit geloofwaardig leken maar later als hoaxes werden ontmaskerd, waaronder de foto van het Monster van Loch Ness en het ontstaan van graancirkels. De film betoogt dat de beelden uit 1967 een cultuur van magisch denken hebben genormaliseerd die vandaag de dag nog voortleeft in discussies over ongeïdentificeerde vliegende objecten en betwiste verkiezingsuitslagen. De documentaire presenteert de hoax-conclusie als definitief en onderzoekt tegelijkertijd waarom zulke legendes blijven resoneren.

Tags bij dit artikel